16/6/13

Παρατήρηση 1: Το "σκεφτόμουν εδώ και μέρες.. Την ιδέα αυτής της σχέσης που έληξε εδώ και 2 χρόνια πια, την σέρνω σαν dead weight πάνω μου. Δεν μπορώ να το αποβάλλω, ακόμη και τώρα. Ο φόβος που μου άφησε είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορώ να κάνω βήμα παραπέρα. Αν ξεχάσω τι έγινε, νιώθω ότι θα μου ξανά συμβεί το ίδιο και δεν το θέλω/δεν το αντέχω. Συμπέρασμα: απλά πρέπει να σταματήσει....

"Και θυμάμαι τα λόγια σου πριν μείνω χώρια σου, πως όλα θα πάνε καλά. 
Έτσι είπες και έφυγες και παραδέχτηκες ο έρωτας πάντα περνά 
Και θυμάμαι τα λόγια σου που τώρα λέω κι εγώ"

Παρατήρηση 2: Κάθομαι αμέριμνη και ξεκουράζομαι μετά από μια απίστευτα κουραστική και στρεσσογόνα μέρα, και τζζζζζζζζζ θυροτηλέφωνο. Φυσικά, και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου για να ανοίξω. Ντριικκκκκκκ το κινητό μου. Εκείνος....
- Άνοιξε μου είμαι από κάτω.
- Εεεε τι κάνεις εδώ;
- Άνοιξε μου.. 
- Πως ήρθες εδώ;
- Άνοιξε μου να σε δω 5 λεπτά και φεύγω.
- Το σπίτι μου είναι χάλια, εγώ είμαι χάλια, μην με κάνεις έτσι.
- Όπως και να είσαι, μωρό μου, εμένα μ' αρέσεις...
Είναι σαν κάποιος να μου κάνει πλάκα. Ο άνθρωπος που με παράτησε πριν από 4 χρόνια ξανά μπήκε στη ζωή μου και έρχεται από άλλη πόλη για να με δει για 5 λεπτά και να φύγει. Μου φέρεται όμορφα, τρυφερά, με αγκαλιάζει όλο το βράδυ, κάνει ότι του λέω, δέχεται τις συνεχείς προσβολές μου και "έχουμε" αυτό που εγώ θέλω. Είναι τόσο περίεργη η ζωή ώρες ώρες. Το θέμα είναι οτι δεν πιστεύω λέξη του, ότι και να κάνει δεν παίζει απλά. Και αυτή η μεγάλη χειρονομία, καθώς ήξερε ότι εγώ δεν ήμουν "διαθέσιμη" και απλά θα με έβλεπε, δεν με πείθει και ούτε πρόκειται. Νιώθω κολακευμένη φυσικά αλλά μέχρι εκεί. Γιατί όταν δίνεις σε κάποιον, μέρος του εαυτού σου και αυτός το πετάξει στα σκουπίδια, 2η ευκαιρία δεν υπάρχει... Συμπέρασμα: Μπορεί κάποιες στιγμές να τον χρειάζομαι και να θέλω να έρθει απλά να με αγκαλιάσει αλλά ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. Και όπως είπε και αυτός: "θέλω εσένα 4 χρόνια πριν αλλά ξέρω ότι αυτό ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί".

"[Bets] are my only food and it puts me in [a strange mood]
I ain’t giving you my heart on a silver plate
Why couldn’t we be just mates
Oh no, never come back to me"


5 σχόλια:

Xrusafh είπε...

Όσο ασχολούμαστε με κάτι άλλο τόσο δε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε...
ψάχνοντας τι μας πλήγωσε, τι ήταν αυτό που μας πείραξε πιο πολύ μας κάνει να κολλάμε στο παρελθόν...
Οπότε για την παρατήρηση 1 απέφυγε τις σκέψεις... πριν από κάθε άνθρωπο ήμασταν υγιείς και ολόκληροι...
Τα κομμάτια είναι για να τα ενώνεις όχι για να αφήνεις κενά....
Παρατήρηση 2 ναι και εγώ δε θα εμπιστευόμουν κάποιον που με παράτησε και αυτό θα φανεί μακροπρόθεσμα... αν με καταλαβαίνεις!
Φιλάκιαααααααα!

cry_angel είπε...

axxx αυτό το παρελθόν. Δεν παίρνει και φωτιά ρε γμτ:/
Ξαναλεω οτι δεν μπορώ να δω το μπλογκ σου! αχαχχαχαχα

Xrusafh είπε...

Πως γίνεται να μην μπορείς να δεις το blog αφού τα κατάφερες και μου άφησες και σχόλιο!
Η πρόσκληση στέλνεται μια φορά και μετά μπαίνεις άπειρες ...
Δεν μπορώ να καταλάβω :///

cry_angel είπε...

Όταν πατάω στο ονομα σου τωρα δεν μ βγάζει κανενα μπλογκ να επιλέξω!!!

Xrusafh είπε...

Δοκίμασε να γράφεις το url του blog μου...
angelakia-wings.blogspot.gr
γιατί και εγώ στο name μου μήνες τώρα δεν βλέπω να βγάζει σύνδεσμο!