Ας το παραδεχτώ..
Χωρίς, και πάλι, να μπορώ να καταλάβω το πως και το γιατί ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα και να σταματά η καρδιά μου γιατί δεν αντέχει άλλο..
Ήταν η πρώτη φορά, σε αυτούς τους δύο μήνες, που ένιωσα την ανάγκη να σε πάρω τηλέφωνο.
Το αστείο είναι ότι δεν είχα τίποτα να σου πω... Ούτε άσχημα μα ούτε και όμορφα λόγια..
Τα ρομαντικά λόγια κι εκείνα της αγάπης που σου έλεγα κάποτε τελειώσαν... Στέγνωσαν...
Τη μέρα, ή τη νύχτα για την ακρίβεια, που μου είπες να χωρίσουμε και κλείσαμε το τηλέφωνο με το δικό σου μελοδραματικό/ γελοίο "αντίο", ήξερα μέσα μου εκείνη τη στιγμή ότι εγώ τελείωσα μαζί σου...
Οριστικά...
Μέσα σε μια στιγμή, δεν ξέρω πως και με τη δύναμη κατάφερα να βάλω στο μικρό μαύρο κουτάκι όλη την αγάπη, τον έρωτα, την καλοσύνη, την ευγένεια, την λατρεία και όλα τα θετικά και όμορφα συναισθήματα που είχα για σένα...
Μια στιγμή....
Είναι μαγικό, νομίζω...
Δύο μήνες τώρα ούτε ένα δάκρυ, έτσι για να λένε οι άλλοι ότι πένθησε τον έρωτα της.
Ακόμη και εχθές, που συνθλίβονταν τα απομεινάρια της καρδιάς μου, τίποτα...
Μου αρέσει που είμαι πάλι δυνατή... Αναίσθητη.. Και ....
Μ' αρέσει που έκανα έναν δίμετρο άνδρα, στην κυριολεξία, (2,04 για την ακρίβεια χαχαχα) να νιώθει ένα μικρό γατάκι δίπλα μου...
Μ' αρέσω αλήθεια κι ας με κατακρίνουν οι άλλοι...
Έχω δρόμο μπροστά μου βλέπεις... Έχω να χτίσω πανίσχυρα και πανύψηλα τοίχοι γύρω μου και θέλει δουλειά μάγκα μου..
"You don't get to call me a whore...
I make no apologies for how I chose to repair what you broke...."
21/8
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου