Είναι η συγχώρεση που δεν μπορώ να δώσω που με γεμίζει θυμό.
Ένας βουβός θυμός, που υπάρχει συνέχεια μέσα μου.. Μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, πολλές φορές δίχως λόγο και αιτία. Δεν παύει το μυαλό στιγμή να είναι θυμωμένο... Ίσως αυτή είναι η τιμωρία μου.. Η δική μου τιμωρία...
Συγχώρεση... Τι μεγάλη λέξη.. Τι νόημα.
Ανάθεμα κι αν έχω συγχωρέσει έστω και έναν άνθρωπο στη ζωή μου... Δεν ξέρω καν πως είναι.. Δεν το έχω μάθει, δεν ξέρω πως γίνεται.. Πως να είσαι ήσυχος όταν δεν έχεις συγχωρέσει τον άλλον, που σε στεναχώρησε/ σε πλήγωσε/ σου έκανε κακό;
Πως να προχωρήσεις; Πως να είσαι ευτυχισμένος;
Αφού αυτός ο θυμός δεν σταματάει ποτέ... Το μυαλό δεν ησυχάζει...
I always said I'd be happier alone.
I have my work, my friends, but someone in your life all the time?
More trouble than it's worth. Apparently, I got over it.
There's a reason I said I'd be happy alone.
It wasn't 'cause I thought I'd be happy alone.
It was because I thought if I loved someone...
And then it fell apart...
I might not make it.
It's easier to be alone.
Because what if you learn that you need love...
And then you don't have it?
What if you like it and lean on it?
What if you shape your life around it...And then...It falls apart?
Can you even survive that kind of pain?
Losing love is like organ damage.
It's like dying.
The only difference is...
Death ends.
This?
It could go on forever.
[Meredith, G.A, γιατί ξέρει να λέει ατάκες..]
