Είμαι ερωτευμένη μαζί του..  Με τον πιο ηλίθιο, αγαπησιαρικο, ανώριμο έρωτα που υπάρχει. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ γιατί με τρώει ολόκληρη,  μου βάζει φωτιά
Κάθε φορά που με αγγίζει, με φιλάει, είναι μέσα μου,  μου βάζει φωτιά.
Κάι από την άλλη, είναι ο πιο ενήλικος έρωτας που έχω βιώσει. Προβλήματα, δουλειά, "παιδιά", σκυλιά, όλα μαζί σε ένα. Σε έναν έρωτα.
Δεν είναι δίκαιο. Υποτίθεται ότι στην ηλικία μου, δεν έχουν χώρο αυτά.  Είναι απλά έρωτας και σεξ. Στην προκειμένη, είναι πραγματικότητα. Σκληρή πραγματικότητα . Ο έρωτας την γλυκαίνει αλλά δεν παύει να είναι αυτό που είναι.


Τον αγαπάω, αλλά είναι too much για μένα. Όλα αυτά τα συναισθήματα, all over the place.. Γιατί μετά το Ε. όλα ήταν χωρίς συναίσθημα και τώρα όλα είναι γεμάτα συναισθήματα και αυτό δεν το αντέχω..

Όλο το αλκοόλ του κόσμου να πιω δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ή να μου λείπεις....





Υ.Σ. Το αστείο - τραγικό είναι ότι και εσύ κάνεις το ίδιο...  για κάποια άλλη.... 

  Όταν έφυγε ο Ε. από τη ζωή μου,  διαλύθηκα.. Μετά από τόσο καιρό παραδέχομαι ότι έγινα κομμάτια. Δεν ήταν ότι έκλαψα ή κλείστηκα στον εαυτό μου ή δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, απλά δεν ήξερα γιατί έπρεπε να πάρω ανάσα..  Όταν υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι σταθερά στη ζωή σου και αυτός φεύγει,  χάνεις αυτή την υποτιθέμενη σταθερότητα. Και καθώς δυστυχώς ή ευτυχώς έχεις φτιάξει έναν εαυτό για να είσαι με αυτόν τον άνθρωπο, ξαφνικά αυτός ο εαυτός σταματά να έχει υπόσταση γιατί δεν έχει ουσιαστικά λόγω ύπαρξης.. Απλά χάνεις τον εαυτό σου λοιπόν,  και προσπαθείς από εκεί και πέρα να μαζεψεις τα κομμάτια σου,  με λίγα λόγια να φτιάξεις έναν νέο εαυτό.
Τα τελευταία 2 μίση χρονιά αυτό προσπαθούσα να κάνω.  Fix myself...
Μεσα από την αυτοκαταστροφή,  τα ποτά, τα τσιγάρα,  το φθηνό σεξ προσπαθούσα να γίνω κάτι,  να γίνω εγώ..  Ας μην σχολιάσω το κατά πόσο τα κατάφερα και σε τι ενέπλεξα τον εαυτό μου..

Κάι ερχόμαστε στο σήμερα. Γνώρισα ένα τύπο, ο οποίος απλά ήταν ένας τύπος. Ήταν ένα παιχνίδι,  μια πλάκα, ήταν οι προαναφερθεισες φθηνές συνευρέσεις... Μέσα σε μια στιγμή, που ακόμη δεν έχω βρει ποια στιγμή είναι αυτή,  έγινε συναίσθημα..  Το νέο μου παιχνίδι έγινε συναίσθημα.. Και σαν χαζό κοριτσάκι νόμιζα ότι μπορούσα να το ελέγξω,  συνηθισμένη στις φθηνές καταστάσεις,  είχα ξεχάσει ότι το συναίσθημα είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω...  Βρέθηκα λοιπόν σε μια κατάσταση με ένα τύπο που έχει χειρότερα ψυχολογικά από μένα και με προβλήματα που όχι μόνο δεν αρμόζουν στην ηλικία μου αλλά και στη ζωή που υποτίθεται, είχα πάρει απόφαση,  να φτιάξω.
Δεν θέλει να είναι μαζί μου, πολύ πιθανόν με βλέπει σαν παιχνίδι (?), όπως έβλεπα αυτά τα χρόνια τους άνδρες..  Και εγώ απλά κάθομαι και κοιτάω. Δεν θέλω και δεν μπορώ να διεκδικήσω κάτι που δεν ξέρω αν θέλω πραγματικά να γίνει δικό μου, και είμαι θεατής στην ίδια μου τη ζωή,  ψιλό πασπαλισμενη με λίγη μιζέρια για να λέμε ότι κάτι γίνεται.
Δεν μπορώ να πάω παρακάτω και να το πάρω απόφαση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει για μένα.
Νομίζω ότι φταίει ο φόβος..  Όχι της μοναξιάς,  γιατί στην ουσία μόνη μου είμαι, αλλά του αγνώστου. Το τι θα συναντήσω πάρα πέρα.Το ότι κάποια στιγμή θα βρω έναν άνθρωπο σωστό και θα πρέπει να ανοιχτώ,  "να αγαπήσω ", να γίνω ένα με τον άλλον και πάλι να χάσω τον εαυτό μου.  Και αυτό με τρομοκρατεί.... Ο τύπος με κρατάει στην "ασφάλεια" του θεατή χωρίς πολλά πολλά,  χωρίς να χρειάζεται να δώσω κάτι ή να αλλάξω τον εαυτό μου...
Και συνεχίζω για όσο αντέξω...  Right???

Τι νέα γράψει κανείς τέτοιες μέρες που είναι?
Οτι με "χώρισε" η αποτυχημένη κομμώτρια με ένα μεθυσμένο μήνυμα,  που όσο και να το διαβάσω δεν βγάζω άκρη και δεν θέλω κιολας.. Γιατί όσο κάι να τον θεωρώ αποτυχημένο και μαλάκα,  ξέρω ότι είναι καλός απλά τον πήδηξε η ζωή (και όχι μόνο ) και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα και κυρίως εμένα και τις ανάγκες μου. Τον έχω δει να με φροντίζει και να με κοιτάει με έναν τρόπο τόσο μοναδικό και αυτό δεν μπορώ να το αφήσω.. αλλά πρέπει...
Δεν δέχομαι όμως να με χωρίσει ύστερα από ότι του έχω προσφέρει με μήνυμα και δη μεθυσμένο..  ο εγωισμός και ο οργανισμός μου δεν το δέχεται.  Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει " να κάνω το κέφι μου χωρίς αυτόν". Θέλω να μου πει ότι δεν είμαι για αυτόν.  Ότι πηδάει άλλες χωριατισσες από αυτές που γνωρίσει στα καταγωγια που πηγαίνει και χάνεται στα ποτά για να μην σκέφτεται..  θέλω να με κοιτάει και να μου πει ότι 4 μήνες δεν ένιωσε τίποτα για μένα και όλα γίνονταν για ένα κρεββάτι..
Θελω να με κοιτάει όταν θα με πυροβολεί κατευθείαν στη καρδιά..
Το ξέρω ότι ούτε σε αυτόν τον άνθρωπο φέρθηκα καλά και πίσω από την πλάτη έκανα πολλά άλλα όταν ήμουν μαζί του το μόνο που έκανα ήταν να τον φροντίζω και να τον νοιάζομαι...
Το θέμα είναι, ότι εδώ και μια βδομάδα που διάβασα αυτό το μήνυμα,  δεν νιώθω τίποτα σχεδόν.  Είναι στιγμές που μελαγχολώ αλλά το περισσότερο διάστημα νιώθω κενή.  Σαν το κενό που νιώθω τα τελευταία 2χρονια.. κενή και άδεια..  Ο τύπος κατάφερε να με ξυπνήσει από το συναισθηματικό λυθαργο που ήμουν και τώρα με βάζει πάλι για ύπνο..  Γία να χαθεί και αυτός στα δικά του χειρότερα σκοτάδια... 

Τους έχω σιχαθεί όλους...
Μα πάνω απ' όλα σιχάθηκα εμένα.
Μες την αυτοκαταστροφή και τις καταχρήσεις..
Αν ήξερες τι κάνω, θα με είχες σιχαθεί και εσύ..
Και πάλι δεν με χωρά ο τόπος.
Πως από τρεις άνδρες κανένας να μην είναι διαθέσιμος;
Πως καταλήγω μόνη στην τελική ούτε που προλαβαίνω να το αντιληφθώ.
Πως από εκεί που έλεγα θα σοβαρευτώ και θα προσπαθήσω να γεμίσω τα κενά μου, φθάνω να αδειάζω ακόμα περισσότερο;
Γιατί να μην είμαι και εγώ σαν τα χαζά κοριτσάκια που κοροϊδεύω, τα οποία ξεπερνάνε καταστάσεις και σχέσεις σε δύο μέρες;
Σαν να αναλύω το φιλοσοφικό ερώτημα, πως δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν γίνονται δύο ξένοι...
Αυτό το ερώτημα και αν μου έχει κάψει τον εγκέφαλο καιρό τώρα..
Και ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω και να το διαχειριστώ.
Γιατί είναι μια μικρή αηδία να μην έχεις καμία επαφή με έναν άνθρωπο που κάποτε έδινες τον εαυτό σου...
Τέλωσπάντων, αυτή είναι μια ιστορία που δεν επιδέχεται συζήτησης και αναζήτησης...

Οι σχέσεις κάνουν τον κύκλο τους και μετά χάνεται ο κύκλος.. Σβήνεται... Και είναι σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Με την αποτυχημένη "κομμώτρια", ο κύκλος δεν ολοκληρώθηκε, αλλά και αυτά μες τη ζωή είναι.
Και τι λέμε τώρα;
Τράβα κουπί μαλάκα μου για να μην πνιγείς....

"Σκέπτομαι να σου στείλω ένα γράμμα ανοιχτό.
Μέχρι να φτάσει θα το έχουν διαβάσει τόσοι, 
που δεν θα έχει μείνει τίποτα για σένα..
Μόνο έτσι θα μπορούσα να σου επιστρέψω 
το κενό που άφησες μέσα μου.'' 

Το διάβασα προ ολίγου σε ένα από τα wannabe status στο φατσοβιβλίο και σε σκέφτηκα. 
Αυτό το κενό... Πόσο κενό...
Τρέχω τώρα να το καλύψω αλλά που.. Με ποιον; (με αποτυχημένες "κομμώτριες";)


(...)

δεν ξερω αν φταει το ποτο. αλλα ποναει.. με καποιο ηλιθιο τροπο ποναει. κ ειχα πει να μην ξανα περασω τα ιδια...