Τον αγαπάω και μου λείπει.
Κάθε μέρα.
Κάθε ώρα.


Δεν ξέρω πως να ξεφύγω από αυτή την αρρωστημένη κατάσταση.
Γιατί είναι αρρώστια και για αυτόν και για μένα.
Κυρίως για μένα..

Πέρασε τόσος καιρός που δεν ξέρω από που ξεκίνησαν μαζί του..

Τον αγαπάω. Πολύ.
Αλλά είναι τόσο λάθος.

Game over babe

Τελείωσε.

Τελείωσε οριστικά. 

Τελείωσε.

Τελείωσε και πρέπει να προχωρήσω.

Τελείωσε και πρέπει να δείξω ότι δεν με νοιάζει.

Τελείωσε και πρέπει να μην πονάω.

Τελείωσε και θα αναγκάζομαι να τον βλέπω όταν βγαίνω έξω. 

Τελείωσε γιατί εγώ έκανα το λάθος.

Τελείωσε και έπρεπε να μην είχε αρχίσει ποτέ. 

Τελείωσε και εγώ είμαι σε υπερένταση και δεν μπορώ να νιώσω κάτι.

Πιο πολύ φοβάμαι οτι κάποια στιγμή θα μου λείψει και θα τον θέλω.

Για την ώρα άντε ΑΝΤΕ ΓΑΜΙΣΟΥ!

Strangers

Μια παρατήρηση θέλω να κάνω.


Το είχα σκεφτεί, το ήξερα, αλλά για πρώτη φορά, τώρα συνειδητοποίησα πραγματικά ότι οι άνθρωποι αποξενώνονται.
Μπορεί κάποτε να ήταν αδερφές ψυχές, κολλητοί, εραστές, ανδρόγυνο, αδέρφια αλλά όταν επέλθει ο χωρισμός, όποιας μορφής και να είναι, αυτόματα μετά γίνονται 2 ξένοι στον ίδιο κόσμο.
Και αυτό; Με σοκάρει... Γιατί το σκυλί της γειτονιάς σου, γίνεται πιο οικείο από τον μέχρι πρότινος άνθρωπο σου...

Ίσως φταίει η ηλικία μου, που δεν έχω βιώσει κάποιες καταστάσεις και δεν έχω δει όσο θα έπρεπε τις ανθρώπινες σχέσεις να εξελίσσονται. Μπορεί, από την άλλη, να είμαι τελικά ρομαντική (χαχα).
Και αναρωτιέσαι, ποιος ο λόγος να επενδύσω σε οποιαδήποτε σχέση αφού στο τέλος θα καταλήξουμε δύο ξένοι; Γιατί να δώσω, γιατί να ανοιχτώ, γιατί να εκτεθώ;

W/E

Καλό μήνα!

Είμαι ερωτευμένη μαζί του..  Με τον πιο ηλίθιο, αγαπησιαρικο, ανώριμο έρωτα που υπάρχει. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ γιατί με τρώει ολόκληρη,  μου βάζει φωτιά
Κάθε φορά που με αγγίζει, με φιλάει, είναι μέσα μου,  μου βάζει φωτιά.
Κάι από την άλλη, είναι ο πιο ενήλικος έρωτας που έχω βιώσει. Προβλήματα, δουλειά, "παιδιά", σκυλιά, όλα μαζί σε ένα. Σε έναν έρωτα.
Δεν είναι δίκαιο. Υποτίθεται ότι στην ηλικία μου, δεν έχουν χώρο αυτά.  Είναι απλά έρωτας και σεξ. Στην προκειμένη, είναι πραγματικότητα. Σκληρή πραγματικότητα . Ο έρωτας την γλυκαίνει αλλά δεν παύει να είναι αυτό που είναι.


Τον αγαπάω, αλλά είναι too much για μένα. Όλα αυτά τα συναισθήματα, all over the place.. Γιατί μετά το Ε. όλα ήταν χωρίς συναίσθημα και τώρα όλα είναι γεμάτα συναισθήματα και αυτό δεν το αντέχω..

Όλο το αλκοόλ του κόσμου να πιω δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ή να μου λείπεις....





Υ.Σ. Το αστείο - τραγικό είναι ότι και εσύ κάνεις το ίδιο...  για κάποια άλλη.... 

  Όταν έφυγε ο Ε. από τη ζωή μου,  διαλύθηκα.. Μετά από τόσο καιρό παραδέχομαι ότι έγινα κομμάτια. Δεν ήταν ότι έκλαψα ή κλείστηκα στον εαυτό μου ή δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, απλά δεν ήξερα γιατί έπρεπε να πάρω ανάσα..  Όταν υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι σταθερά στη ζωή σου και αυτός φεύγει,  χάνεις αυτή την υποτιθέμενη σταθερότητα. Και καθώς δυστυχώς ή ευτυχώς έχεις φτιάξει έναν εαυτό για να είσαι με αυτόν τον άνθρωπο, ξαφνικά αυτός ο εαυτός σταματά να έχει υπόσταση γιατί δεν έχει ουσιαστικά λόγω ύπαρξης.. Απλά χάνεις τον εαυτό σου λοιπόν,  και προσπαθείς από εκεί και πέρα να μαζεψεις τα κομμάτια σου,  με λίγα λόγια να φτιάξεις έναν νέο εαυτό.
Τα τελευταία 2 μίση χρονιά αυτό προσπαθούσα να κάνω.  Fix myself...
Μεσα από την αυτοκαταστροφή,  τα ποτά, τα τσιγάρα,  το φθηνό σεξ προσπαθούσα να γίνω κάτι,  να γίνω εγώ..  Ας μην σχολιάσω το κατά πόσο τα κατάφερα και σε τι ενέπλεξα τον εαυτό μου..

Κάι ερχόμαστε στο σήμερα. Γνώρισα ένα τύπο, ο οποίος απλά ήταν ένας τύπος. Ήταν ένα παιχνίδι,  μια πλάκα, ήταν οι προαναφερθεισες φθηνές συνευρέσεις... Μέσα σε μια στιγμή, που ακόμη δεν έχω βρει ποια στιγμή είναι αυτή,  έγινε συναίσθημα..  Το νέο μου παιχνίδι έγινε συναίσθημα.. Και σαν χαζό κοριτσάκι νόμιζα ότι μπορούσα να το ελέγξω,  συνηθισμένη στις φθηνές καταστάσεις,  είχα ξεχάσει ότι το συναίσθημα είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω...  Βρέθηκα λοιπόν σε μια κατάσταση με ένα τύπο που έχει χειρότερα ψυχολογικά από μένα και με προβλήματα που όχι μόνο δεν αρμόζουν στην ηλικία μου αλλά και στη ζωή που υποτίθεται, είχα πάρει απόφαση,  να φτιάξω.
Δεν θέλει να είναι μαζί μου, πολύ πιθανόν με βλέπει σαν παιχνίδι (?), όπως έβλεπα αυτά τα χρόνια τους άνδρες..  Και εγώ απλά κάθομαι και κοιτάω. Δεν θέλω και δεν μπορώ να διεκδικήσω κάτι που δεν ξέρω αν θέλω πραγματικά να γίνει δικό μου, και είμαι θεατής στην ίδια μου τη ζωή,  ψιλό πασπαλισμενη με λίγη μιζέρια για να λέμε ότι κάτι γίνεται.
Δεν μπορώ να πάω παρακάτω και να το πάρω απόφαση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει για μένα.
Νομίζω ότι φταίει ο φόβος..  Όχι της μοναξιάς,  γιατί στην ουσία μόνη μου είμαι, αλλά του αγνώστου. Το τι θα συναντήσω πάρα πέρα.Το ότι κάποια στιγμή θα βρω έναν άνθρωπο σωστό και θα πρέπει να ανοιχτώ,  "να αγαπήσω ", να γίνω ένα με τον άλλον και πάλι να χάσω τον εαυτό μου.  Και αυτό με τρομοκρατεί.... Ο τύπος με κρατάει στην "ασφάλεια" του θεατή χωρίς πολλά πολλά,  χωρίς να χρειάζεται να δώσω κάτι ή να αλλάξω τον εαυτό μου...
Και συνεχίζω για όσο αντέξω...  Right???

Τι νέα γράψει κανείς τέτοιες μέρες που είναι?
Οτι με "χώρισε" η αποτυχημένη κομμώτρια με ένα μεθυσμένο μήνυμα,  που όσο και να το διαβάσω δεν βγάζω άκρη και δεν θέλω κιολας.. Γιατί όσο κάι να τον θεωρώ αποτυχημένο και μαλάκα,  ξέρω ότι είναι καλός απλά τον πήδηξε η ζωή (και όχι μόνο ) και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα και κυρίως εμένα και τις ανάγκες μου. Τον έχω δει να με φροντίζει και να με κοιτάει με έναν τρόπο τόσο μοναδικό και αυτό δεν μπορώ να το αφήσω.. αλλά πρέπει...
Δεν δέχομαι όμως να με χωρίσει ύστερα από ότι του έχω προσφέρει με μήνυμα και δη μεθυσμένο..  ο εγωισμός και ο οργανισμός μου δεν το δέχεται.  Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει " να κάνω το κέφι μου χωρίς αυτόν". Θέλω να μου πει ότι δεν είμαι για αυτόν.  Ότι πηδάει άλλες χωριατισσες από αυτές που γνωρίσει στα καταγωγια που πηγαίνει και χάνεται στα ποτά για να μην σκέφτεται..  θέλω να με κοιτάει και να μου πει ότι 4 μήνες δεν ένιωσε τίποτα για μένα και όλα γίνονταν για ένα κρεββάτι..
Θελω να με κοιτάει όταν θα με πυροβολεί κατευθείαν στη καρδιά..
Το ξέρω ότι ούτε σε αυτόν τον άνθρωπο φέρθηκα καλά και πίσω από την πλάτη έκανα πολλά άλλα όταν ήμουν μαζί του το μόνο που έκανα ήταν να τον φροντίζω και να τον νοιάζομαι...
Το θέμα είναι, ότι εδώ και μια βδομάδα που διάβασα αυτό το μήνυμα,  δεν νιώθω τίποτα σχεδόν.  Είναι στιγμές που μελαγχολώ αλλά το περισσότερο διάστημα νιώθω κενή.  Σαν το κενό που νιώθω τα τελευταία 2χρονια.. κενή και άδεια..  Ο τύπος κατάφερε να με ξυπνήσει από το συναισθηματικό λυθαργο που ήμουν και τώρα με βάζει πάλι για ύπνο..  Γία να χαθεί και αυτός στα δικά του χειρότερα σκοτάδια...