Για μένα

Για μένα

Σ' είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ

Και ήσουνα σαν ζωγραφιά

Αυτές, που κάνουν τα παιδιά

Και μίλαγες μέσ' στο σκοτάδι

Μου 'πες μου έλειψες και μένα

Και ήτανε σαν μαχαιριά

Ρώτησες τάχα τι να έχουν

Τα μάτια μου κι είναι υγρά

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα

Δε θέλω να 'ρθεις, καλά είμαι εδώ

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα

Κλαίω για μένα, που σ' αγαπώ

Το πρόσωπό σου δεν γελάει

Έχεις στο όνειρο χαθεί

Αυτή η αγάπη τυραννάει

Και ακόμα αντέχει, ακόμα ζει

Αργεί να ξημερώσει η μέρα

Και εμείς δεν είμαστε μαζί

Αυτή η αγάπη να θυμάσαι

Μόνο στα όνειρα θα ζει

Δεν κλαίω για σένα.. Σταμάτησα. Βαρέθηκα. Κάπου υπάρχει ένα όριο..

Πλέον κλαίω για μένα. Που με αφήνω να μου το κάνω αυτό. Που σ' αγαπάω τόσο πολύ, που δεν μπορώ να βρω τον εγωισμό μου. Τον έχασα στην πορεία. Δεν ξέρω πως.
Πότε δεν έδειχνα σημάδια ανιδιοτέλειας, με σπάνιες εξαιρέσεις. Ποια εξαίρεση είσαι εσύ λοιπόν.

Αυτή η αγάπη τυραννάει.. Δεν φαντάζεσαι πόσο τυραννάει.. Αλλά αντέχει. Κάτι μας ενώνει, το οποίο δεν μπορώ να βρω. Ούτε μαγικό ούτε φαντασμαγορικό είναι. Αλλά κάτι υπάρχει, που με κρατάει δίπλα σου, βράχο σου.

Πόσα τραγούδια, πόσες σκέψεις...

Κι απλά αφήνομαι, για να μην σκέφτομαι τα τραγούδια και σένα.

Ψυχή της καρδιάς μου....