Λέω ότι δεν χρειάζομαι κανέναν, αλλά αυτούς, υπάρχουν στιγμές που τους θέλω εδώ. Θέλω έναν άνθρωπο να με καταλάβει, να μη κρίνει τα λεγόμενα, να μη με θέλει για το χιουμορ, το μυαλό μου, τη μαλακία μου. Απλά να μη χρειάζονται πολλά. Βαριέμαι να δίνω εξηγήσεις. Με αυτούς, δεν χρειάζονται πολλά.. Αλλά ακόμη και εδώ υπάρχουν εμπόδια...
Τι να πρωτοαλλάξω δεν ξέρω. Και φυσικά δεν αλλάζω τίποτα στη τελική, μη νιώσω διαφορετικά για λίγο.
Miss them:/
2 σχόλια:
Μια απ τα ίδια όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό αλλά είναι στιγμές που θέλω να υπάρχω μόνο εγώ και ο εαυτός μου...
Αλλά τελικά είναι ωραίο να σαι με φίλους έτσι σαν πρόγραμμα κάθε σάββατο βλέπω και από ένα φιλαράκι!!!
Φίλος είναι η ειλικρινείς σχέση αγάπης, φροντίδας, ενσυναίσθησης των συναισθημάτων, όταν ο ένας κλαίει, πονάει ο άλλος, όταν ο ένας γελάει χαίρεται ο άλλος, όταν ο ένας πληγώνεται 10 φορές πληγώνεται ο άλλος, όταν ο ένας είναι δίπλα στον άλλον στις καλές και στις άσχημες στιγμές όχι για να ακούσει και να πάρει το βάρος του άλλου, αλλά για να του δώσει την αγκαλιά, το νεύμα εκείνο που ο άλλος αν και μπορεί να είναι στο "κόσμο" του, αντιδρά σε τούτες της πράξεις καλοσύνης, με κάποιο τρόπο, με ποιον? μα με τις πράξεις αγάπης που του δείχνει ευχαριστώντας τον, με το να θελει να τον βοηθήσει σε αντίστοιχες ανησυχίες...
Τι γίνεται όμως όταν η αληθινή, χωρίς "όρια" αγάπη εγκλωβίζεται και από την μια ο ένας αισθάνεται ότι το ενδιαφέρον του άλλου, θέλοντας να βοηθήσει, όχι απαραίτητα σε προβληματισμούς αλλά στο μοίρασμα έστω μιας καλής στιγμής, έστω μιας ανάγκης τηλεφωνικής, να μη το δίνει στον έναν αλλά να μοιράζει όλες ετούτες τις ανάγκες στους υπόλοιπους και να , κρύβουμε την αλήθεια της αλλαγής των συναισθημάτων ότι απλά μας έπνιξε η αγάπη?
Και ο άλλος που είναι από την άλλη πλευρά είχε κάνει ένα λάθος, να στηριχτεί στους φίλους του, ίσως γιατί το είχε ανάγκη, ίσως γιατί ήθελε να έχει σημαντικά πρόσωπα τόσων χρόνων δίπλα του, και σε μια στιγμή όλα "γκρεμίστηκαν" με το να θέλουν να προβάλουν συναισθήματα εγωισμού για να προστατέψουν τον εαυτό τους, αλλά επειδή και ο εγωισμός έχει τα καλά στοιχεία του αλλά και τα κακά.. εκείνο που διαχώρισαν είναι ότι πρόβαλαν τον εγωκεντρισμό τους... Δεν πετάς τόσο απλά απέξω από τη ζωή σου, ανθρώπους που απλά τους άρεσε το μαζί .... να περπατάς μαζί με τον άλλον, να κάνεις τις μαλακίες σου, να πας μια εκδρομή, να πιεις έναν καφέ, να επικοινωνήσεις με τον άλλον... Και όχι να κανονίζεις κοινές εμφανίσεις, σα να μη τρέχει τίποτα και τον φίλο σου να τον έχεις, απλά και να τον κοιτάς...χωρίς να ξέρεις αν αυτό που θα ήθελες να του πεις ή να σου πει, πρέπει ή όχι, θα τον εξοργίσει ή θα τον καλμάρει... κι έτσι να αισθάνεσαι δυσφορία αγανάκτηση για το πως καταντήσατε ...
Μπορεί και οι δυο πλευρές λοιπόν να αισθάνεστε το ίδιο, το θέμα είναι ποιος θα κάνει το βήμα εκείνο να πλησιάσει τον άλλον... πρέπει να γίνει... ή απλά θα αφαιθούμε στο να τα χάσουμε όλα?
Εγωιστικό αυτό το τελευταίο που λες... γιατί να μη το κάνεις... οι φίλοι όταν σε έχουν αγαπήσει σε έχουν κρατήσει στη ζωή, σου έχουν δώσει καλές στιγμές απλά κάποιος πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα μπορεί ο άλλος να είναι πιο αδύναμος και μπορεί να έχει λάβει λάθος ερμηνείες από τη δική σου συμπεριφρά.. οπότε αν αγαπας αν έχεις συναισθανθεί κάνε το πρώτο βήμα.. μη σκεφτείς μα γιατί πάλι να το κάνω εγώ... αν πιστεύεις ότι έχεις κάνει αρκετές φορές βήματα.. γιατί κάποιοι μάλλον χρειάζεται να κάνουν μικρά βήματα, και οι άλλοι μεγαλα άλματα!!!
την καλησπέρα μου και να έχεις μια όμορφη βραδια και ακόμα καλυτερη εβδομάδα...
Τελικά το κομμάτι της φιλίας είναι ένα κομμάτι που πονάει περισσότερο κι από χωρισμό μιας σχέσης...πιστεψέ με πονάω κι εγώ πολύ αυτή τη περίοδο...κάθε στιγμή απομάκρυνσης είναι στιγμή αποκόλλησεις από την καρδιά μου.... χάνω κομμάτια του εαυτού μου, και όσο προσπαθώ να τα ράψω, τόσο ψυχορραγώ περισσότερο...!!!
Δημοσίευση σχολίου