Έρχονται οι γιορτές.
Πλησιάζει η μιζέρια, το βλέπω!

Πήρα απουσία (! θαρρείς και είμαι στο λύκειο) και άλλη μια και έχω φύγει.
Κι άλλο άγχος....
Plus, η καβάτζα Α μου έριξε άκυρο, και έχω την εντύπωση ότι βρήκε γκομενάκι...  Στεναχωρήθηκα; Δεν ξέρω; Μάλλον για να γράφω εδώ, ίσως; Νευρίασα σίγουρα.
 Τώρα θα ρίξω τα μουτράκια μου για Β.
(...)
Τι να πω. Μια φορά να γυρίσω εκεί, χωρίς να έχω τέτοιους "σκοπούς". Το τελευταίο καιρό την έχω συνδυάσει έτσι τη πόλη αυτή!
Θαρρείς και δεν έχω αρκετές δουλειές και μπλέκομαι σε τέτοια πράγματα:(
I have no idea what I feel right now!
Bored I suppose?







"Μα τι να πω
που `μαι στεγνός από ψιλά και από παρέα
και σ΄ αγαπώ
γιατί είσαι άπιαστη σαν όλα τα ωραία"

Λείπω - Λείπεις - Λείπει

Μέρες σκεφτόμουν την απουσία κάποιου...
Ένα άλλο μικρό κεφάλαιο...
Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσα να πω ότι μου λείπει.
Κυριολεκτικά, μεταφορικά.
Ο κ. Μπ. μας λέει ότι ρήμα λείπω σημαίνει:
1. απουσιάζω, δεν είμαι παρών, δεν παρευρίσκομαι κάπου
2. (για πράγματα) δεν υπάρχω
3. υπολείπομαι, θέλω λίγο ακόμη 
4. (τριτοπρόσ. μου λείπει) στερούμαι
5. α) νοσταλγώ κάποιον, επιθυμώ να  τον ξαναδώ β) αισθάνομαι δυστυχισμένος επειδή δεν έχω κάτι
Με όλες τις έννοιες, λοιπόν. 

Μου λείπει η ασφάλεια μου με έκανες να νιώθω.
Μου λείπει να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων.
Μου λείπει να με κοιτάς θαρρείς και είμαι το μοναδικό πρόσωπο γύρω σου.
Μου λείπει να μου λες τα νέα σου.
Με λίγα λόγια μου λείπει η παρέα σου..
Απλά και ανθρώπινα, πέρα από "ερωτικές" σκοπιμότητες και μη.
Θέλω να σε δω και να μου πεις " είμαι καλά και ευτυχισμένος" και να χαρώ διπλά για σένα, κι ας η ευτυχία σου είναι μακρυά από το δικό μου κύκλο.

Και λίγες μέρες πριν έσκασε η μικρή βόμβα.
Παντρεύεσαι...
Μετά από 5 μήνες, παντρεύεσαι...
Μου φαίνεται απίστευτο, πραγματικά.
Περίμενα ότι θα χώριζες κάποια στιγμή ή something.
Αλλά παντρεύεσαι.. Για την ακρίβεια νυμφεύεσαι!
(...)


Από σένα θυμάμαι και θα θυμάμαι μόνο τα όμορφα. Τόσο πολλές και όμορφες στιγμές που μου χάρισες μόνο με τη παρέα σου κι ας ξέρω(ξέρουμε) πια ότι ποτέ δεν ήμασταν φίλοι, με τη στενή έννοια. Δεν μου έχει μείνει ούτε ένα άσχημο συναίσθημα από σένα... Μόνο κάτι απροσδιόριστο και όμορφο...

Ελπίζω και εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος.. Και τέτοιες ευχές δεν δίνω σε κανέναν.

Και γίναμε τελικά,  somebody that I used to know.. :)

(K)

"Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργεντηθέντος"

Για όλα τα ανθρωπάκια που κυκλοφορούν,κυκλοφορούσαν και ΘΑ κυκλοφορούν. 

Όταν την άκουσα αυτή τη φράση, μόνο ένα άτομο μου ήρθε στο μυαλό. 

*Αγαπάς ένα μηδενικό, όταν αγαπάς έναν αχάριστο, Πλαύτος. 

**αχάριστος -η -ο : που δεν αναγνωρίζει το καλό που του έκαναν, που δεν αισθάνεται ευγνωμοσύνη· αγνώμονας

Δεν είναι ότι περιμένεις αντάλλαγμα, μωρέ, αλλά σίγουρα δεν περιμένεις αυτό. 

Ξέρεις τότε το μόνο που ευχόμουν ήταν να σταματήσω να νιώθω.
Να νιώθω το πόνο, τη ζήλια, την αγάπη...
Και τώρα...
Και τώρα που επιτέλους το κατάφερα...
Και το μόνο που κυριαρχεί είναι οι επιθυμίες του σώματος...
Αυτό που εύχομαι είναι να μπορούσα να νιώσω κάτι.
Κάτι για κάποιον άλλον άνθρωπο...
Κάτι πέρα από απέχθεια, αδιαφορία και θυμό.
Ίσως κάτι γλυκό.
So fucking funny

 

* Δεν με νιώθεις έχεις χάσει επαφή 
δεν με ξέρεις για αυτό κανε πιο 'κει 
ζω για μένα και τι λες κι εσύ
 δεν με νοιάζει κι ούτε ψήνομαι γρι.

Breathtaking

Μου έκοψε την ανάσα.
Όταν μου είπε θέλω να προχωρήσω γενικά.
Και όταν είπα ότι θες να προχωρήσεις γενικά ή από μένα την φίλη σου μου είπε ΔΕΝ ΞΕΡΩ..
Ήταν σαν να με χώρισε ο άλλος. Όπως τότε ένιωσα.
Το μόνο πραγματικό συναίσθημα μετά από καιρό.
And no. It doesn't feel good.

Ψάχνω να βρω το λάθος και πως θα το αντιμετωπίσω.
Νομίζεις οτι μερικοί άνθρωποι θα είναι εκεί για πάντα...
Ξεχνάς όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μείνουν στην ζωή σου για πάντα αν δουλεύεις τη σχέση μαζί τους..

Τρεις λέξεις λοιπόν...
Heartbreaking
Unbearable
Speechless

Δεν σταματά ποτέ σου λέω.
Η σκέψη...
Η ανάμνηση..
Η στιγμή..
Τρέχει να φύγει μακριά...
Το αίσθημα κλειδώθηκε στα πιο σκοτεινά σημεία της καρδιάς.
Και πότε πότε, χωρίς αιτία, ξυπνάει για μερικά δευτερόλεπτα..
Να σου θυμίσει ότι όντως κάτι υπήρξε..
Ποτέ δεν σταματά σου λέω..
Όσο και να προσπαθείς να τα μηδενίσεις.
Πάντα κάτι θα υπάρχει.
Η ύλη χάνετε; Καταστρέφεται άραγε;
Δεν ήμουν ποτέ καλή στη φυσική.
Τα συναισθήματα χάνονται λοιπόν;
Ή απλά προσποιούμαστε ότι δεν ήταν ποτέ εκεί;