θυμός

Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου... Τόσο πολύ που νιώθω την καρδιά μου να πάλλεται μέσα μου και ένα σφίξιμο όλη μέρα... Βασικά είμαι θυμωμένη απ' εχθές μαζί σου.. Αλλά σήμερα ήταν το τελειωτικό...

Πάλι μια πάλη μέσα μου ανάμεσα στο να γίνει το σωστό και αυτό που θέλω. Και πρέπει εσύ να διαλέξεις το σωστό... Αλλά είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου μα τόσο θυμωμένη... Που δεν το αντέχω.. Και νιώθω ότι δεν μπορώ να το ξεπεράσω... Ίσως θέλω να χωρίσουμε και βρίσκω προφάσεις... Ίσως με τυφλώνει η ζήλια ή το παράπονο ότι δεν καταλαβαίνεις αυτά που έχω δώσει για σένα και αυτά που έχω στερηθεί... Ίσως κάνω λάθος... Ίσως... Ίσως...

Είμαι αλήθεια τόσο θυμωμένη που δεν μπορώ να διαβάσω, να κοιμηθώ, να παίξω... Και δεν μ' αφήνεις να σε βρίσω... Και αυτό με τρελαίνει το ξέρεις:/

Σού είπα ότι σε σιχαίνομαι όταν μου λες κάποια πράγματα. Μέγα λάθος μου αλλά δεν μπορώ να ζητήσω συγγνώμη γιατί το ήθελα να στο πω και ζύγισα βιαστικά τις συνέπειες και στο είπα.. Λάθος το ξέρω, γιατί σε σιχαίνομαι για ένα δευτερόλεπτο και για τις υπόλοιπες ώρες σιχαίνομαι το εαυτό μου που στο είπα...

Ίσως too much για μένα όλα αυτά... Πολύ αγάπη, πολύ έρωτας.. Όλα σε τεράστιο βαθμό και να αυξάνονται και εγώ να χάνω τη μπάλα και να απομακρύνομαι γιατί φοβάμαι μην χαθώ εκεί μέσα... Εξάλλου δεν είμαι σίγουρη αν είμαι φτιαγμένη για τέτοια πράγματα..

Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου που εκεί που ηρεμώ ξαναθυμώνω....

Ίσως πιο πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου που είμαι όλα αυτά που δεν μπορώ με τίποτα να αλλάξω... Καταπιεστική, αυστηρή, αυταρχική, απόλυτη καριόλα... Και νιώθω να σε πιέζω και ΔΕΝ το μπορώ αυτό... Και το ξέρω αν αφεθώ θα γίνω ακόμα χειρότερη.... (τουλάχιστον έχω αυτογνωσία...)

Αυτοκαταστροφική θα με έλεγα.... Ίσως...

Ίσως τα "τραύματα" μου είναι τόσο βαθιά και ενώ εσύ μου τα γιάτρεψες με την αγάπη σου, έμειναν οι "ουλές" να θυμίζουν σε μένα τι ήμουν, τι μου έκανα(ν) και πως μπορεί να καταλήξω..

Όλα είναι μες το μυαλό μας.. Τόσες σκέψεις... Τόσα συναισθήματα....

Δεν είμαι και το ευκολότερο κάστρο για να κερδίσεις... Και πιστεύω ότι όταν με κερδίσεις, θα φύγεις γιατί μετά δεν θα έχω κανένα ενδιαφέρον για σένα... Το φοβάμαι είναι αλήθεια αυτό...

Είμαι τόσο θυμωμένη... Δεν έχω ιδέα γιατί... Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω... Και κυρίως...

Δεν ξέρω τι να κάνω...

Λόγια

Λέξεις, λέξεις, λέξεις...

Σ' αγαπάω, μου λείπεις, έρωτας, αγάπη...

Λέξεις...

Μου είχες πει χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις με παλιά..

Ίσως δεν ξέρεις ότι το νόημα έχει αλλάξει..

Άλλωστε κάθε φορά είναι διαφορετική.

Ξεχνάς όμως ότι η καρδιά δεν ξέρει από λέξεις...

Μόνο πράξεις...

Και από αυτές έχεις μπόλικες να θυμάσαι από μένα...

[...]

Αυτός ο έρωτας με σκοτώνει...

Αυτή η αμφιβολία...

Ένα διαρκές μαρτύριο..

Μήπως τα χέρια σου αγγίζουν άλλα σώματα..

Μήπως το κορμί σου αγκαλιάζεται από άλλα χέρια...

Μήπως τα χείλη σου φιλάν άλλα χείλη και όχι τα δικά μου..

Μήπως το μυαλό σου είναι αλλού..

Με σκοτώνει σου λέω...

Και τα δικά σου λόγια μου ακούγονται κούφια όπως των υπόλοιπων ανδρών.

Ξέρεις, όπως το γνωστό άσμα που σου βάζω να ακούς

"λόγια, λόγια, λόγια... λόγια ψεύτικα..."

Λυπάμαι

Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι αυτό που θες...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι τόσο καλή όσο θες...
Λυπάμαι που δεν είμαι αυτή που φανταζόσουν...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες όπως θες...
Λυπάμαι που είμαι εξίσου έξυπνη με σένα.
Λυπάμαι που είμαι εξίσου δυνατή με σένα.
Λυπάμαι που δεν μπορείς να με κάνεις ότι θες σαν τα άλλα χαζογκομενάκια σου.
Λυπάμαι που δεν θα μπορώ να σκύψω το κεφάλι ούτε σε σένα.
Λυπάμαι που χάνεις το καιρό σου μαζί μου.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε πιστέψω..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να δώσω τίποτα παραπάνω..
( Έχω μοιράσει τόσο πολύ τον εαυτό μου τόσο καιρό από εδώ και από εκεί, που δεν ξέρω αν έμεινε τίποτα για μας...)
Λυπάμαι που τα ελαττώματα μου ξεπερνούν τα "πλεονεκτήματα".
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα σου.

Δεν λυπάμαι όμως που θα έκανα τα ΠΑΝΤΑ για σενα.

"Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου"


"and nothing else matters "

Απουσία

Κυριαρχείς σε κάθε μου σκέψη...
Είσαι μες στο μυαλό μου, την καρδιά μου, στη ψυχή μου..
Είσαι παντού.

Μέσα στο σπίτι, αν και τώρα λείπεις, είσαι παντού. Σε κάθε γωνία που στάθηκες, που μου γέλασες, που με φίλησες, που με αγκάλιασες... Είσαι παντού.
Και όταν λείπεις.... Όλα σε θυμίζουν... Ο καναπές που είναι άδειος.. Το άρωμα του αποσμητικού σου. Τα παπούτσια σου. Η ροζ πετσέτα σου..

Λείπεις ΕΣΥ. Το βλέμμα σου πάνω μου. Τα χέρια σου πάνω μου. Ο ήχος της φωνής σου. Η μουσική σου. Η αγκαλιά σου. Τα φιλιά σου. Το σώμα σου.
Λείπεις... Κι όλο λείπεις... Και είμαι τόσο μόνη.... Τόσο μόνη.... Δεν μπορείς καν να το φανταστείς, ούτε να το καταλάβεις...

"Μείνε για ν`αντέξω το χρόνο
πριν με γκρεμίσει " που λέει και το τραγούδι...

Και ώρες-ώρες θέλω να φύγεις... Να φύγει η παρουσία σου από το σπίτι ΜΟΥ. Να μην υπάρχει τίποτα που να σε θυμίζει και να πάω παρακάτω.. Να γυρίσω στα παλιά.. Τα "σωστά" που λες και εσύ. Που δεν υπάρχει ο φόβος του χωρισμού, της απόστασης, της "απιστίας".. Που δεν υπάρχει η στεναχώρια της μοναξιάς, της αναμονής, της υπομονής... Που κυρίως δεν υπάρχει το ΕΜΕΙΣ... Και υπάρχει μόνο το τεράστιο ΕΓΩ μου και τα θέλω μου...

Μα ύστερα σκέφτομαι... Χωρίς εσένα τι μπορεί να είμαι.... Τι μπορώ να κάνω μόνη;
Πως θα ξαναγυρίσω εκεί; Πως θα συνηθίσω χωρίς την παρούσια-απουσία σου στη ζωή μου, που είναι το μόνο πράγμα που μου δίνει ζωή καθώς τα πάντα γύρω μου πάνε κατά διαόλου;


Κι αν όλα αυτά είναι ψεύτικα... Κι αν όλα αυτά, οι αγάπες σου, οι έρωτες σου είναι ψεύτικοι; Τότε τι; Αν εκεί που είσαι μόνος σου χωρίς να μπορώ να σε "ελέγχω" κάνεις άλλα από αυτά που μου λες.. ΤΟΤΕ ΤΙ;
Το ξέρεις ότι αν ανακαλύψω ότι όλα αυτά είναι fake δεν θα βρεις πέτρα να κρυφτείς... Θα σε βρω... Και τότε θα δεις και το δικό μου monster, που ίσως τελικά είναι χειρότερο από το δικό σου..


Πόσο μου λείπεις.... Πόσο σε χρειάζομαι.... (κι ας μη το λέω.. κι ας μη το δείχνω...)
Πόσο σε θέλω εδώ... Πόσο... Πόσο...


"Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ. "

Μάσκες Γιάλυνες..

Γιατί εμείς οι ''δυνατοί'' ΑΠΟΓΟΡΕΥΕΤΕ ρητά δια το νόμο του μυαλό μας να μην μπορούμε να κλάψουμε;
Γιατί να μην μπορούμε να βάλουμε για λίγο τη μάσκα μας στην άκρη και να βγάλουμε από μέσα μας τα συναισθήματα..

Χείμαρρος ολόκληρος σου λέω....
Κόμπος...
Πέτρα...
Πάλι στο τίποτα..
-" Τι έχεις ; Γιατί;''
-''Τίποτα...''

Γιατί να μην μπορώ να βγάλω αυτό το φορτίο από το πρόσωπο μου....
Αυτή τη στιγμή, αλήθεια, είναι ΑΣΗΚΩΤΟ....

"Θέλω πάντα να σε έχω μαζί μου.
Πάντα να φωτίζεις τα σκοτάδια μου.
Πάντα να με αισθάνεσαι και να με συμερίζεσαι.
Πάντα να ζεις μέσα μου.
Θέλω να είμαι η πρώτη σου σκέψη και η τελευταία σου.
Θέλω να είμαι ο χτύπος σου.
Θέλω να γίνω η καρδιά σου.

Αν ευχόμουν κάτι σε αυτή τη ζωή, αυτό θα ήταν.."


Αυτόν τον άνδρα τον αγαπάω....

Μου έμαθες

Tα δύο αυτά χρόνια που "υπήρχες" στη ζωή μου, μου έμαθες πολλά πράγματα...
Υπερβολικά πολλά για τις συνθήκες που "υπήρχες".

Μου έμαθες να μισώ τον εαυτό μου όπως δεν έχω μισήσει κανέναν άλλο.
Μου έμαθες να υποτιμώ τον εαυτό μου αλλά και τους υπόλοιπους γύρω μου ώστε να γίνω ένα αντικοινωνικό όν.
Μου έμαθες ότι οι αγάπες και οι έρωτες είναι για τους ανόητους και τους ευκολόπιστους
Μου έμαθες ότι ο πόνος και η λύπη είναι για τους αδύναμους.
Και αυτός ο πόνος και αυτή η λύπη, αν υπάρχει, πρέπει να κρύβεται κάτω από μάσκες αδιαπέραστες..
Μου έμαθες πως λειτουργούν οι άνδρες και κυρίως με πιο όργανο τους..
Μου έμαθες ότι πρέπει να κλείνομαι στον εαυτό μου γιατί δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει.
Μόνη μου ήρθα, μόνη μου θα κάνω τον κύκλο μου και μόνη μου θα φύγω.
Μου έμαθες να μην εμπιστεύομαι κανέναν... Ούτε την σκιά μου.
Μου έμαθες να φοβάμαι να προχωρίσω τη ζωή μου γιατί όλοι θα με σπάσουν με το τρόπο που εσύ με έσπασες εσύ..
Μου έμαθες να μην ελπίζω, να μην ονειρεύομαι...
Μου έμαθες να μισώ την υποκρισία και το ψέμα... [να κάτι καλό που μου έμαθες αλλά με το πιο σκληρό τρόπο]
Και το κυριότερο;
Μου έμαθες να μην υπάρχω ΕΓΩ...

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτά που μου έμαθες...


Ξαφνικά όμως όλα αυτά που μου έμαθες ήρθε κάποιος και μου τα γκρέμισε.
Είδε τι υπάρχει πίσω από τα τείχη και την μάσκα.
Και έκανε και μένα να δω τι υπάρχει, που είχα ξεχάσει από καιρό.
Έκανε τη καρδιά μου να κολλήσει.
Με έκανε να ελπίζω, να ονειρεύομαι και να χαίρομαι.
Με κάνει για κάποιες στιγμές να μην μισώ τον εαυτό μου για αυτό που κατάντησε.
Μου έδειξε τι είναι ο αληθινός έρωτας και τι η αγάπη.
Μου έδειξε ότι ίσως οι άνδρες λειτουργούν και διαφορετικά.

Μα οι φόβοι και η ανασφάλεια δεν λένε να φύγουν.
Αυτοί οι γαμημένοι φόβοι που κάποιες στιγμές με σκοτώνουν..
Όταν είμαι μόνη και δεν είναι δίπλα μου ΕΚΕΙΝΟΣ...
Εκείνες οι ανασφάλειες, ότι θα φύγει και θα με αφήσει, ξανά ολομόναχη και "πληγωμένη", υπάρχουν σε κάποιες γωνίες του σπιτιού και δεν μπορώ να τις διώξω...

Προσπαθώ να χτίσω μετά από τόσο καιρό μια ζωή που δεν μου έμαθες εσύ.
Μια ζωή ξένη προς εσένα.
Προσπαθώ να πετάξω τη ζωή που υποσυνείδητα εσύ με ανάγκασες να ζω.
Αλήθεια προσπαθώ.
Και θα προσπαθώ..
Όσο έχω δίπλα μου ΕΚΕΙΝΟΝ, θα προσπαθώ.
Κάποια μέρα θα τα καταφέρω, που θα πάει...

Κάποιος μου είπε " Πρέπει να πιάσεις πάτο για να έρθει κάτι καλό"
I found you..
Για κάποιο λόγο οι δρόμοι μας συναντήθηκαν και θα είναι δύσκολο να χωρίσουν...