Να γράψω κάτι πριν την εκπνοή αυτού του μήνα;
Κούραση. Πολύ κούραση...
Διάβασμα. Πολύ διάβασμα...
Άγχος. Πολύ άγχος.... (και δεν κάνει)
Γκομενάκια?! Χμ ούτε αυτό προλαβαίνω να σκεφτώ.

Αναμονή για το τέλος.
Υπομονή για έναν ακόμη μήνα! 

Είμαι εδώ μαζί του. Τον βλέπω να κοιμάται..
Είναι παράξενο να τον βλέπω να κοιμάται...
Θέλω να τον αγκαλιάσω αλλά δεν μπορώ. Δεν κάνει μάλλον.
Γύρισα πίσω για να ψηφίσω και βρέθηκα εδώ.. Στο ακατάστατο σπίτι του.
Να μου τραγουδάει με την κιθάρα του. Και εγώ να τον κοιτάω μαγεμένη, χαμένη..
Είχα αποφασίσει να μην τον δω. Μετά από αυτά που μου είπε, θα έχανα την αξιοπρέπεια μου αν τον έβλεπα (?).
Με το που πάτησα το πόδι μου σε αυτή τη πόλη, τρελάθηκα για να τον δω. Και τον είδα . Και χαιρετηθήκαμε. Και ξανά τρελάθηκα. ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω γιατί. Καθώς η καρδιά μου δεν σκίρτησε και ήμουν χαλαρή. Και την επομένη τον ξαναείδα.... Και λίγο μετά μου έστειλε μνμ. Και ήρθα σπίτι του... Αντιστάθηκα επάξια. Και μετά κοιμήθηκε.
Και πρέπει να σηκωθεί για να πάω να ψηφίσω και να φύγω από αυτή τη πόλη και να μετανιώνω που δεν ενέδωσα! Κράτησα τη αξιοπρέπεια μου καλέ...

Θα κάνω ένα τσιγάρο και θα τον αγκαλιάσω. Νομίζω... Ίσως και όχι.

Τι έχω πάθει με αυτό το τυπάκι?! Είναι απλά ότι είναι ωραίος? Η κακή του συμπεριφορά στο τέλος? Η ειλικρίνεια του?! Το καλό κρεβάτι (το καλύτερο!!)?! Τι με τραβάει σε αυτό το κρεβάτι?:(

Καλημέρα και καληνύχτα!

" Που πήγε ο έρωτας μας ο μεγάλος;

 Πως άνοιξε στη σχέση μας ρωγμή;

Με διώχνεις γιατί υπάρχει κάποιος άλλος

ή μήπως δεν μ' αγάπησες στιγμη;"

Χωρίς λόγια.

Με πολλές σκέψεις...

Αυτά που πέρασα μαζί σου... Θεέ μου δεν θα ήθελα να τα ξαναζήσω...

Δεν θα μπορούσα να τα ξαναπεράσω.

Διάβαζα ένα blog και μου θύμισε την εποχή που σε γνώρισα.

Και αμέσως ανέβηκε λυγμός, που δεν βγήκε ποτέ.

ΠΟΤΕ δεν θα μπορούσα να το ξανά περάσω αυτό..

Είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που αν γύριζα το χρόνο πίσω θα τα έκανα όλα διαφορετικά....

Λέω θέλω κάτι καινούργιο στη ζωή μου που θα ταράξει τα ήρεμα νερά που αρμενίζω. Αλλά συνειδητοποιώ σιγά σιγά, ότι δεν είμαι έτοιμη για οτιδήποτε σοβαρό και για οποιαδήποτε δέσμευση. Δεν είναι μόνο που νιώθω άδεια, γιατί ξόδεψα τόσα πολλά σε σένα και δεν έχω να δώσω. Νιώθω κουρασμένη, ακόμη και τώρα τόσο καιρό μετά για αυτά που πέρασα. Ούτε άδικα ξενύχτια θέλω, ούτε ανόητα δάκρυα, ούτε αδιάκοπα πήγαινε- έλα..

Πόσο με είχαν κουράσει όλα αυτά... Δεν μπορείς καν να φανταστείς..

Και εκείνος ο έρωτας? Αχ εκείνος κι αν με κούρασε.. Να σκέφτεσαι 24ώρες το 24ώρο κάποιο άλλο πρόσωπο και να βάζεις τις ανάγκες του πάνω από τις δικές σου...

Μου φαίνεται σαν μια τεράστια πέτρα στη πλάτη...

Θέλω να βρω κάτι και δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό.

'Η μάλλον ξέρω άλλα δεν γίνεται να το βρω ή δεν μπορώ να γίνω τόσο bitch και να εκμεταλλευτώ κάποιον σε τέτοιο βαθμό.

Η ζήλεια με κυρίευσαί για λίγα λεπτά και δεν πιστεύω τον ευατό μου. Δεν εχω κανένα λόγο να ζηλέψω κάτι που δεν είναι δικό μου και δεν θα γίνει πότε.. Επίσης στους άνδρες που μας φερονται σαν γυναικακια, το μονο συναισθημα που αναπτυσσουμε ειναι αυτο της αηδειας και απαθειας...
Ντροπή μου...


Mprabo m pou mpainw apo t kin k grafw edw. H alitheia ehnai stin prokeimeni stigmi einai anakoufisi..

Έχω τόσα πολλά να πω, αλλά τίποτα δεν βγαίνει....

Μια ανείπωτη λύπη.... Ένα κενό.

Που δεν βρίσκω την αιτία του....

Μου είπαν κάτι για μένα, που με τρομοκράτησε..

Με έκανε να νιώσω ότι έχω πέσει τόσο χαμηλά....

Δεν με νοιάζει που οι άλλοι το βλέπουν "Άστον μωρέ ρίχνει άδεια να πιάσει γεμάτα" ή

"στην κοινωνία που ζούμε αυτά είναι φυσιολογικά".

Για μένα δεν ήταν φυσιολογικό και σε καμία περίπτωση ενθαρρυντικό

Με έβαλε σε σκέψεις...

Που είμαι τι κάνω που πάω....

Και φτάνω στο εξής ερώτημα..

Με τον τρόπο που φέρομαι στους άνδρες, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, τι ακριβώς περιμένω να γίνει? Να με δουν σοβαρά και να με αγαπήσουν ή να ψάξουν να βρουν τον εσωτερικό μου κόσμο, που συχνά τον τελευταίο καιρό αμφιβάλλω και εγώ η ίδια αν έχω?

Ήταν ο πρώτος άνδρας που μου συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρομαι ανέκαθεν στους άνδρες και μάλιστα ήταν ειλικρινής με αυτό. Γιατί λοιπόν σοκαρίστηκα τόσο πολύ? Τι περίμενα? Μια ζωή εγώ θα συμπεριφέρομαι στους άλλους σαν αντικείμενα και δεν θα μου το κάνει κανείς?

Σε γέλασαν κοριτσάκι, οπότε βούλωνε;D

Κάποτε μιλούσα για αγάπη και για αισθήματα. Κάποτε μιλούσα για πραγματικό πόνο καρδιάς... Που έχουν πάει όλα αυτά? Πως κατέληξα να είμαι τόσο ρηχή?

- Σε λέω "μωρό μου" γιατί δεν θυμάμαι το όνομα σου..

- Τι να κάνω, μ' αρέσει το σεξ γιατί έτσι καλύπτω τα κενά μου...

Κάποτε μιλούσα για αγάπη... Πόσο μακρινό φαντάζει αυτό το κάποτε. Πόσα έχουν αλλάξει από τότε...

Ένα τραγούδι λέει, "δεν ξέρω τι περιμένω πάντως όχι να φανείς"... Το θέμα είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου δεν περιμένω κάποιον να φανεί.. Δεν ξέρω γιατί περιμένω. Δεν ξέρω που περιμένω..

Πολλά δεν ξέρω μαζεύτηκαν και δεν είναι του τύπου μου.

Πρέπει κάτι να γίνει αλλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ πως...

Ας τα αφήσουμε λοιπόν στην τύχη τους.. ε?!

Why does my heart feel so bad?
Why does my soul feel so bad?

Και αυτή η γεύση.. Αχ αυτή η γεύση ήταν υπέροχη....

Μακάρι να κρατούσε λίγο ακόμη... Να ξεκουραστεί η καρδιά μου...

Αλλα nevermind ύστερα θα κουραζόταν περισσότερο...