Cry_angel

Έχω τόσα πολλά να πω, αλλά τίποτα δεν βγαίνει....

Μια ανείπωτη λύπη.... Ένα κενό.

Που δεν βρίσκω την αιτία του....

Μου είπαν κάτι για μένα, που με τρομοκράτησε..

Με έκανε να νιώσω ότι έχω πέσει τόσο χαμηλά....

Δεν με νοιάζει που οι άλλοι το βλέπουν "Άστον μωρέ ρίχνει άδεια να πιάσει γεμάτα" ή

"στην κοινωνία που ζούμε αυτά είναι φυσιολογικά".

Για μένα δεν ήταν φυσιολογικό και σε καμία περίπτωση ενθαρρυντικό

Με έβαλε σε σκέψεις...

Που είμαι τι κάνω που πάω....

Και φτάνω στο εξής ερώτημα..

Με τον τρόπο που φέρομαι στους άνδρες, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, τι ακριβώς περιμένω να γίνει? Να με δουν σοβαρά και να με αγαπήσουν ή να ψάξουν να βρουν τον εσωτερικό μου κόσμο, που συχνά τον τελευταίο καιρό αμφιβάλλω και εγώ η ίδια αν έχω?

Ήταν ο πρώτος άνδρας που μου συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρομαι ανέκαθεν στους άνδρες και μάλιστα ήταν ειλικρινής με αυτό. Γιατί λοιπόν σοκαρίστηκα τόσο πολύ? Τι περίμενα? Μια ζωή εγώ θα συμπεριφέρομαι στους άλλους σαν αντικείμενα και δεν θα μου το κάνει κανείς?

Σε γέλασαν κοριτσάκι, οπότε βούλωνε;D

Κάποτε μιλούσα για αγάπη και για αισθήματα. Κάποτε μιλούσα για πραγματικό πόνο καρδιάς... Που έχουν πάει όλα αυτά? Πως κατέληξα να είμαι τόσο ρηχή?

- Σε λέω "μωρό μου" γιατί δεν θυμάμαι το όνομα σου..

- Τι να κάνω, μ' αρέσει το σεξ γιατί έτσι καλύπτω τα κενά μου...

Κάποτε μιλούσα για αγάπη... Πόσο μακρινό φαντάζει αυτό το κάποτε. Πόσα έχουν αλλάξει από τότε...

Ένα τραγούδι λέει, "δεν ξέρω τι περιμένω πάντως όχι να φανείς"... Το θέμα είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου δεν περιμένω κάποιον να φανεί.. Δεν ξέρω γιατί περιμένω. Δεν ξέρω που περιμένω..

Πολλά δεν ξέρω μαζεύτηκαν και δεν είναι του τύπου μου.

Πρέπει κάτι να γίνει αλλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ πως...

Ας τα αφήσουμε λοιπόν στην τύχη τους.. ε?!

Why does my heart feel so bad?
Why does my soul feel so bad?