Μάσκες Γιάλυνες..

Γιατί εμείς οι ''δυνατοί'' ΑΠΟΓΟΡΕΥΕΤΕ ρητά δια το νόμο του μυαλό μας να μην μπορούμε να κλάψουμε;
Γιατί να μην μπορούμε να βάλουμε για λίγο τη μάσκα μας στην άκρη και να βγάλουμε από μέσα μας τα συναισθήματα..

Χείμαρρος ολόκληρος σου λέω....
Κόμπος...
Πέτρα...
Πάλι στο τίποτα..
-" Τι έχεις ; Γιατί;''
-''Τίποτα...''

Γιατί να μην μπορώ να βγάλω αυτό το φορτίο από το πρόσωπο μου....
Αυτή τη στιγμή, αλήθεια, είναι ΑΣΗΚΩΤΟ....

"Θέλω πάντα να σε έχω μαζί μου.
Πάντα να φωτίζεις τα σκοτάδια μου.
Πάντα να με αισθάνεσαι και να με συμερίζεσαι.
Πάντα να ζεις μέσα μου.
Θέλω να είμαι η πρώτη σου σκέψη και η τελευταία σου.
Θέλω να είμαι ο χτύπος σου.
Θέλω να γίνω η καρδιά σου.

Αν ευχόμουν κάτι σε αυτή τη ζωή, αυτό θα ήταν.."


Αυτόν τον άνδρα τον αγαπάω....

Μου έμαθες

Tα δύο αυτά χρόνια που "υπήρχες" στη ζωή μου, μου έμαθες πολλά πράγματα...
Υπερβολικά πολλά για τις συνθήκες που "υπήρχες".

Μου έμαθες να μισώ τον εαυτό μου όπως δεν έχω μισήσει κανέναν άλλο.
Μου έμαθες να υποτιμώ τον εαυτό μου αλλά και τους υπόλοιπους γύρω μου ώστε να γίνω ένα αντικοινωνικό όν.
Μου έμαθες ότι οι αγάπες και οι έρωτες είναι για τους ανόητους και τους ευκολόπιστους
Μου έμαθες ότι ο πόνος και η λύπη είναι για τους αδύναμους.
Και αυτός ο πόνος και αυτή η λύπη, αν υπάρχει, πρέπει να κρύβεται κάτω από μάσκες αδιαπέραστες..
Μου έμαθες πως λειτουργούν οι άνδρες και κυρίως με πιο όργανο τους..
Μου έμαθες ότι πρέπει να κλείνομαι στον εαυτό μου γιατί δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει.
Μόνη μου ήρθα, μόνη μου θα κάνω τον κύκλο μου και μόνη μου θα φύγω.
Μου έμαθες να μην εμπιστεύομαι κανέναν... Ούτε την σκιά μου.
Μου έμαθες να φοβάμαι να προχωρίσω τη ζωή μου γιατί όλοι θα με σπάσουν με το τρόπο που εσύ με έσπασες εσύ..
Μου έμαθες να μην ελπίζω, να μην ονειρεύομαι...
Μου έμαθες να μισώ την υποκρισία και το ψέμα... [να κάτι καλό που μου έμαθες αλλά με το πιο σκληρό τρόπο]
Και το κυριότερο;
Μου έμαθες να μην υπάρχω ΕΓΩ...

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτά που μου έμαθες...


Ξαφνικά όμως όλα αυτά που μου έμαθες ήρθε κάποιος και μου τα γκρέμισε.
Είδε τι υπάρχει πίσω από τα τείχη και την μάσκα.
Και έκανε και μένα να δω τι υπάρχει, που είχα ξεχάσει από καιρό.
Έκανε τη καρδιά μου να κολλήσει.
Με έκανε να ελπίζω, να ονειρεύομαι και να χαίρομαι.
Με κάνει για κάποιες στιγμές να μην μισώ τον εαυτό μου για αυτό που κατάντησε.
Μου έδειξε τι είναι ο αληθινός έρωτας και τι η αγάπη.
Μου έδειξε ότι ίσως οι άνδρες λειτουργούν και διαφορετικά.

Μα οι φόβοι και η ανασφάλεια δεν λένε να φύγουν.
Αυτοί οι γαμημένοι φόβοι που κάποιες στιγμές με σκοτώνουν..
Όταν είμαι μόνη και δεν είναι δίπλα μου ΕΚΕΙΝΟΣ...
Εκείνες οι ανασφάλειες, ότι θα φύγει και θα με αφήσει, ξανά ολομόναχη και "πληγωμένη", υπάρχουν σε κάποιες γωνίες του σπιτιού και δεν μπορώ να τις διώξω...

Προσπαθώ να χτίσω μετά από τόσο καιρό μια ζωή που δεν μου έμαθες εσύ.
Μια ζωή ξένη προς εσένα.
Προσπαθώ να πετάξω τη ζωή που υποσυνείδητα εσύ με ανάγκασες να ζω.
Αλήθεια προσπαθώ.
Και θα προσπαθώ..
Όσο έχω δίπλα μου ΕΚΕΙΝΟΝ, θα προσπαθώ.
Κάποια μέρα θα τα καταφέρω, που θα πάει...

Κάποιος μου είπε " Πρέπει να πιάσεις πάτο για να έρθει κάτι καλό"
I found you..
Για κάποιο λόγο οι δρόμοι μας συναντήθηκαν και θα είναι δύσκολο να χωρίσουν...

Eρως

Τι είναι έρωτας τέλικα;
Οι σφυγμοί που ανεβαίνουν όταν τον κοιτάς;
Ή η ηρεμία που σου προσφέρει η αγκαλιά του;
Το ότι είσαι κολλημένη συνέχεια πάνω του;
Το ότι όταν είσαι μαζί του δεν υπάρχει τίποτα γύρω σου;
Που βρίσκεις γοητευτικό κάθε σημείο πάνω του;
Που περνάς τέλεια μαζί του ακόμα και αν απλά παίζετε pokemon σαν 5 χρονα;
Που όταν είναι να τον συναντήσεις, περπατάς στο δρόμο με ένα ηλίθιο χαμόγελο;
Που δεν υπάρχει στιγμή μες την ημέρα που να μην τον σκέφτεσαι;

Τι είναι άραγε ο έρωτας που όλοι μιλούν γι' αυτόν με τα πιο όμορφα λόγια;
Μήπως ξεχνάνε τις στιγμές ανασφάλιας ότι θα τον χάσεις;
Μήπως ξεχνάνε τους πειρασμούς γύρω του;
Μήπως ξεχνάνε τον εγωισμό και τα τείχη του;
Μήπως όλα τελικά όλα είναι μια φούσκα;


Δεν μπορώ να ελένξω τίποτα πλέον στην ζωή μου.
Αυτός ο κυρ. Έρωτας με έχει κάνει να χάσω τον έλεγχο και το μυαλό μου...

love is in the air, definately...
BUT FEAR is everywhere...

Η επιστροφή...

Ένα όνειρο σε εξέλιξη. Ξαφνικά χτυπά το κινητό. Τρέχω να το προλάβω στο άδειο δωμάτιο.
-Ναι;
-...
-Ναι;
- Θες να σου δώσω μια εξήγηση;
-Εσύύύ; (Φωνή που τρέμει στο βάρος της συνειδητοποίησής.)
-Θες να σου δώσω μια εξήγηση;
....
Και εκεί... Εκεί που νομίζεις ότι ζεις το όνειρο... Έρχεσαι από το πουθενά και καταστρέφεις τα πάντα στο πέρασμα σου.
Με ένα σου τηλεφώνημα...
5 μήνες τώρα, από τότε που αποφάσισες ότι δεν άξιζα, δεν είχες δώσει ΚΑΝΕΝΑ σημείο ζωής..
Και τώρα που είμαι πραγματικά καλά, ευτυχισμένη, ερωτευμένη, ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΑΙ...
Καλύτερη ήταν η σιωπή σου τελικά.. Γιατί και αυτά τα λόγια που είπες ήταν ψεύτικα.. Όπως και τα σ' αγαπώ σου... Και αυτά ψεύτικα..

Περίμενα τόσο πολύ για τις εξηγήσεις σου, μα τώρα πια είναι ΤΟΣΟ αργά..
Ένα μικρό βήμα έμεινε για να κλείσω το κύκλο μου μαζί σου, ΟΡΙΣΤΙΚΑ...



Και εσύ που κάποτε ήσουν τα πάντα για μένα (παρελθόν, παρόν, μέλλον).... Τίποτα δεν έμεινε από σένα.. Όλα σβήστηκαν.. Τίποτα για να σε θυμίζει... Και όσο μπορώ θα κρατιέμαι μακρυά από την σκέψη σου.. Γιατί με πονάει ακόμη.. Και έτσι ίσως καταφέρω να σε βάλω σε ένα κουτάκι και να σε κλείσω στο πιο σκοτεινό σημείο της καρδιάς μου.. Εκεί που για 2 χρόνια με κρατούσες εσύ..


Κάτι μπήκε στην ζωή μου και με φώτισε...
Κάποιος μπορεί να με βγάζει για κάποιες στιγμές από το μαύρο και το γκρίζο μου...
Τα χρώματα που με καταδικάσατε εσείς να ζω...
Και κυρίως εγώ....

Σε ευχαριστώ... [Ε]

HATE

Κοίτα που φτάσαμε. Να κοιτάμε το ταβάνι και να περιμένουμε να μας απαντήσει..
Κοίτα που φτάσαμε. Να καπνίζουμε και να πίνουμε και να μην νιώθουμε τίποτα..
Κοίτα που φτάσαμε. Να ξοδεύουμε τον εαυτό μας από εδώ και από εκεί και πάλι το απόλυτο τίποτα.

Κοίτα που φτάσαμε....

Δεν μ' αναγνωρίζω πλέον...
Χάνω κάθε ηθικό φραγμό. Κάθε συναίσθημα.
Και μόνο οργή, μίσος...
Και αναμνήσεις σε μια σακούλα πεταμένη στο δωμάτιο να μου θυμίζει τι ήμουν κάποτε.
Πως πέρασε ο καιρός; Πως πέρασε τόσος καιρός από το πρόσωπό μου;
Και η θλίψη; Εκείνη η θλίψη που με σκότωνε κάθε μέρα;
ΠΟΥ ΠΗΓΕ;
Μήπως είναι η οργή που νιώθω να με καίει ;
Μήπως είναι τα γεμάτα με ψεύτικη ηδονή σεντόνια;

Μέσα στα λάθη μου, χάθηκα.






(είναι δύσκολο μαλάκα μου ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά να πω οτί εσύ ΔΕΝ ήσουν για μένα..... )
Don't..
Just don't

Aν μου τηλεφωνούσες

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου...

Αχ να μου τηλεφωνούσες...
Για μια τελευταία φορά να σε ακούσω...
Για μια τελευταία φορά να σου πω το πόσο σ' αγαπούσα που δεν πρόλαβα να στο πω τότε..

Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου....
Αχ γιατί να μην μπορώ να ξεχάσω εκείνη την νύχτα...
Εκείνα τα φιλιά, εκείνα τα χάδια.. Εκείνη την αγκαλιά...


Γιατί δεν μου τηλεφωνείς;
Γιατί με ξέχασες τόσο εύκολα;

(Α)