Είμαι τόσο κουρασμένη...
Βέβαια βρήκα δουλειά.. Δουλεύω 8ωρο.. Ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου. Ενώ πρακτικά δεν σκάβουμε , κουράζομαι υπερβολικά. Και η "κομμώτρια", με κουράζει.. με κουράζει που δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ. Που δεν μπορώ να του δώσω αυτά που θέλω, αυτά που έχω. Με κουράζει που αυτός δεν μπορεί/ή δεν έχει να μου δώσει... Τώρα θυμήθηκα και εγώ να σοβαρευτώ. Και μπλέχτηκα στην πιο τρελή κατάσταση με έναν άνθρωπο πιο σακατεμένο από μένα και με υποχρεώσεις που τρέχουν συνέχεια....
"Ενηλικίωση" δεν θέλαμε????
Σκάσε και κολυμπά τώρα μωρό μου... Για όσο αντέξεις....

Η πίεση άπειρη. Θαρρείς και θα χαθούμε αν εγώ δεν βρω δουλειά.
Εγώ καμιά όρεξη για τίποτα.
Πότε μεγαλώσαμε;; ας ξανά αναρωτηθώ... (έχω τόσες απαντήσεις για αυτό το  ρητορικό ερώτημα αλλά δεν είναι το μέρος για να τις αναφέρω)
Δεν είμαι "αγάπη μου" για τέτοιες καταστάσεις.
Σε λεπτό σκοινάκι είμαι και δεν ξέρω πως να πορευτώ.
Γίνονται τόσα πολλά κάθε μέρα. Και όλα περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους άξονες.  
Βύθισμα;
Και δεν είναι ποτέ enough!

Πότε είναι too much όλα αυτά? Πότε ξεπέφτεις? Πότε λες έφτασα στον πάτο και δεν έχει άλλο? Πότε θα το πάρω απόφαση να σταματήσω? Πότε θα σταματήσω να κάνω τις λάθος επιλογές? Πότε το μυαλό θα σταματήσει να σκέφτεται μόνο αυτό το "πράγμα" και θα επικεντρωθεί στα πραγματικά προβλήματα?


Enough is enough.
Enough isn't enough?

Τα πράγματα είναι υπερβολικα μπερδεμένα.. Πρέπει να βρω δουλειά, να μην πίνω, να βγάλω τα σκουλαρίκια μου και να είμαι σοβαρή στις σχέσεις μου. Πρέπει να Κανω και μια σχέση, γιατι αυτο είναι το σωστό.. Γιατί όταν ζεις σε μια μικρή κοινωνία που όλα μαθαίνονται και το όνομα βγαίνει για πλάκα, πρέπει να είσαι προσεκτική.
Εγώ ομως θέλω να κάνω τη ζωή μου. Να μην με νοιάζει τίποτα και κανένας γιατί πολύ απλα δεν με νοιάζει.. Τα τελευταία 2 χρόνια διάβασα αρκετά, και στερήθηκα λόγω αυτού.... Θέλω όμως τώρα να τα ζήσω.. Και αυτά τα "πρέπει" του κόσμου, της κοινωνίας, των φίλων
 των ανδρών με αηδιάζουν..
Έχω γίνει και εγώ πολύ κυνική....

Πρέπει να βρω τρόπο να συμβιβαστώ με όλα αυτά...

Η ζωη των ενηλικων ειναι μονο πρεπει?!?!

Σε 2 μέρες ορκίζομαι (χαρά)
Σε 2 μέρες κάνω τη μετακόμιση (κενό)
Αποφάσισα επιτέλους να αρχίζω να ετοιμάζω τα πράγματα.
Κούτες με βιβλία, σακούλες με ρούχα...
Γίνεται μέσα σ' ένα φορτηγό να χωρέσουν 4 χρόνια;
Και από τη μια στεναχωριέμαι που φεύγω και από την άλλη νιώθω ένα τεράστιο κενό.
Ούτε καν μπορώ να γράψω πλέον. Για τίποτα και για κανέναν.
Γιατί όταν αδειάζεις και δεν υπάρχει πια κάτι που να σου κάνει αίσθηση,τίποτα δεν είναι πλέον αξιομνημόνευτο και άξιο να γραφεί...

..

Η μέρα που έκανα αίτηση για ορκωμοσία, ήταν μια μέρα χαράς. Οι κόποι 4 ετών δικαιώθηκαν, η μάνα να κλαίει στο τηλέφωνο από περηφάνια και εγώ ... με ανάμεικτα συναισθήματα κυρίως γιατί δεν θα ζήσω άλλο σε αυτή την πόλη. Συνειδητοποιώ έπειτα, ότι τη μέρα που έκανα την αίτηση πριν από 2 ακριβώς χρόνια με είχες χωρίσει. Ήταν η τελευταία φορά που ανταλλάξαμε εγώ και εσύ μια κουβέντα, που άκουσα τη φωνή σου, που σε ένιωθα, που ήμασταν μαζί.
2 χρονιά μετά παίρνω πτυχίο και η ζωή παίρνει (υποτίθεται) το δρόμο της, όπως και η επαγγελματική μου καριέρα (το υποτίθεται εδώ κολλάει). Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τους στόχους μου (σε όλους τους τομείς) αυτά τα 2 χρόνια αν είχες παραμείνει στη ζωή μου. Η αηδία και η μιζέρια που έφερνες στη ζωή μου ήταν εμπόδιο για κάθε τι καλό που έχω κάνει.
Ορκίζομαι σου λέω και φεύγωωω. Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ αυτές τις 20 μέρες που έμειναν. Φεύγω....(το λέω μπας και το πιστέψω και εγώ.....)

Ελπίζω σήμερα να έδωσα το τελευταίο μάθημα της σχολής... 
Γιατί δεν θέλω να διαβάσω άλλο....
Αλλά δεν θέλω και να φύγω.....
Ας αφήσω προς το παρόν την κλάψα για την μεγάλη επιστροφή...

If a great wave shall fall and fall upon us all
Then I hope there's someone out there who can bring me back to you