esu...

Το ξέρεις ότι είσαι ότι ήθελα σε αυτή την μικρή και μάταιη ζωή;
Δίνεις πνοή σε αυτή την ζωή.
Μου χαρίζεις την γαλήνη στην ταραγμένη μου ψυχή.
Μου δίνεις δύναμη ενώ δεν είσαι εδώ... Ενώ δεν σε νιώθω κοντά μου όπως παλιά...

Προσπαθώ εδώ και καιρό να μάθω να ζω χωρίς εσένα. Ξέρεις μου ειναι πολύ δύσκολο να ξεχάσω τα όνειρα, τις ελπίδες και τα σχέδια που είχα για μας. Θα'θελα πάρα πολύ έστω και ένα από αυτά να πραγματοποιηθεί.

Το ξέρεις, ότι εγώ θα περιμένω.

Όσο κι αν αργήσεις, όσο και αν ξεχάσεις, όσο κι αν φύγεις.

Το ξέρω, ότι εσύ θα αργήσεις γιατί σου είναι δύσκολο να πιστέψεις, ακόμη και τώρα, οτι σε αγαπάω τόσο πολύ με αυτόν τον δικό μου ιδιόρυθμο τρόπο.

Γνωρίζουμε πλέον και οι δύο οτι ποτέ δεν θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί.
Τουλάχιστον τώρα το ξέρω και ΕΓΩ.
Μα ξέρεις κάτι καλέ μου; Δεν θα σταματήσω να ελπίζω. Γιατί ζω για αυτήν την ελπίδα.. Αυτή μου δίνει ζωή...

Και συνεχίζω μόνη μου σε αυτό το δρόμο της αναζήτησης ..

Συνοδευόμενη απο άτομο δίχως νόημα, δίχως κανένα σημάδι που να προδίδει ότι πίσω είσαι ΕΣΥ.
Και συνεχίζω μα...ώρες-ώρες δεν ξέρω για που... Και τότε πάλι χάνομαι και νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά..


Μην με κουράσεις άλλο, σε παρακαλώ...