HATE

Κοίτα που φτάσαμε. Να κοιτάμε το ταβάνι και να περιμένουμε να μας απαντήσει..
Κοίτα που φτάσαμε. Να καπνίζουμε και να πίνουμε και να μην νιώθουμε τίποτα..
Κοίτα που φτάσαμε. Να ξοδεύουμε τον εαυτό μας από εδώ και από εκεί και πάλι το απόλυτο τίποτα.

Κοίτα που φτάσαμε....

Δεν μ' αναγνωρίζω πλέον...
Χάνω κάθε ηθικό φραγμό. Κάθε συναίσθημα.
Και μόνο οργή, μίσος...
Και αναμνήσεις σε μια σακούλα πεταμένη στο δωμάτιο να μου θυμίζει τι ήμουν κάποτε.
Πως πέρασε ο καιρός; Πως πέρασε τόσος καιρός από το πρόσωπό μου;
Και η θλίψη; Εκείνη η θλίψη που με σκότωνε κάθε μέρα;
ΠΟΥ ΠΗΓΕ;
Μήπως είναι η οργή που νιώθω να με καίει ;
Μήπως είναι τα γεμάτα με ψεύτικη ηδονή σεντόνια;

Μέσα στα λάθη μου, χάθηκα.






(είναι δύσκολο μαλάκα μου ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά να πω οτί εσύ ΔΕΝ ήσουν για μένα..... )
Don't..
Just don't

Aν μου τηλεφωνούσες

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου...

Αχ να μου τηλεφωνούσες...
Για μια τελευταία φορά να σε ακούσω...
Για μια τελευταία φορά να σου πω το πόσο σ' αγαπούσα που δεν πρόλαβα να στο πω τότε..

Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου....
Αχ γιατί να μην μπορώ να ξεχάσω εκείνη την νύχτα...
Εκείνα τα φιλιά, εκείνα τα χάδια.. Εκείνη την αγκαλιά...


Γιατί δεν μου τηλεφωνείς;
Γιατί με ξέχασες τόσο εύκολα;

(Α)

Εκδίκηση

Και καθώς τα σώματα γίνονταν ΕΝΑ
με κοιτούσες μες τα μάτια...
Σαν να έβλεπες την ψυχή μου..
Την "βρώμικη" ψυχή μου..
Αν έχω τελικά ψυχή.

Ναι τώρα σε εκδικήθηκα...
Άδειασα ξανά

"και την ψυχή μου αφόρησα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την υδονή σε βρώμικα κρεβάτια"

21/01

Χ

Νιώθω ότι πήρες και την τελευταία μου ανάσα...
Δεν μπορώ να αναπνεύσω, αλήθεια σου λέω...
Μου πήρες όλες τις ανάσες τους τελευταίους μήνες...
Από τις 30 Σεπτεμβρίου.. Δεν ξέρω αν θυμάσαι...
Από τότε δεν αναπνέω
Αλλά προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις όσες κ αν είναι αυτές να σε ξεπεράσω..
Θέλω να βγεις από το μυαλό μου.
Να αναπνεύσω ξανά...
Να μην νιώσω όμως ξανά ερωτευμένη.. Δεν το θέλω ξανά... Όχι ξανά..

Πως γίνεται να διαγράψουμε κάποιον από την μνήμα μας;
Πως γίνεται να βάλουμε ένα Χ και να κάνουμε σαν μην υπάρχει;
( Έτσι έκανες εσύ.. Απλά ένα Χ χωρίς εξήγηση)
Πως γίνεται τόσα λάθη σε μια τόσο μικρή ζωή;



Σαν να μην υπάρχω νιώθω...

Κάποιο βράδυ...

Πάει καιρός που δεν μιλάμε...
Πάει καιρός που όλα τελειώσαν...
Χρόνια; Χρόνος και κάτι;

Θυμάσαι τι όμορφα περνούσαμε;
Θυμάσαι άραγε τις βόλτες μας, τα χάδια μας;

Σε ξανά συνάντησα μετά από 4 μήνες.
Με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα... Και σένα επίσης.. ( Άραγε ήταν οι αναμνήσεις;)

Ξέρεις το βράδυ της πρωτοχρονιάς που ξανά συναντηθήκαμε είδα ΟΛΟΥΣ τους λόγους που σε ερωτεύτηκα...
Τα μάτια σου..
Τα χείλη σου...
Τα χέρια σου...
Τα μαλλιά σου...
Τον τρόπο που κοιτάς...
Τον τρόπο που καπνίζεις, που πίνεις...
ΌΛΑ ΤΑ ΕΙΔΑ...

Εκεί μέσα στην δυνατή μουσική, στο κόσμο, στον καπνό...
Σε κοιτούσα και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου...
Και όταν πέρασα από δίπλα σου, δεν σ' άγγιξα, δεν σε κοίταξα, δεν σ' ενόχλησα..
Για να μην δεις ότι υπάρχει κάτι πίσω από την μάσκα μου..
Μην δείς ούτε το συναίσθημα ούτε τον πόνο που δεν είσαι πια κοντά μου...


Άραγε να είμαι η μόνη που ένιωσε έτσι;

Να είσαι πάντα καλά καρδιά μου...

Last post for year:)

Μιας και πέρασε ο καιρός ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σπίτι...
Τι καλή είναι η μοναξιά εδώ..
Δεν με ενοχλεί κανένας... Καμία μάνα, κανένας φίλος, κανένας ψόφιος έρωτας...
Δεν πειράζει θα κάτσουμε 10 μέρες και μετά θα έρθουμε γρήγορα στην φωλιά μας...


Αχ Θεσσαλονίκη.....


Μια καινούργια χρονιά έρχεται... Πόσες ευχές θα' θελα να κάνω.. Πράγματα που θέλω να αλλάξουν... Πράγματα να ξεχάσω... Να διαγράψω..
Μια ευχή έμεινε ίδια...

Να βγεις από το μυαλό μου...

Δύο χρόνια πέρασαν....

Τα κατάφερα... (?)

Λοιπόν...
Χρόνια πολλά σε όλους και καλή χρονιά...


Τα καλύτερα έρχονται!

P.S
Και δύο τραγούδια για σένα...
Που τα τελευταία δύο χρόνια χάραξες την ζωή μου.. Την πορεία μου... Με την απουσία σου... Για σένα που τόσο πολύ (νομίζω) αγάπησα και τόσο μίσησα..
Για σένα που μου έμαθες ότι τελικά τα αισθήματα είναι για τους αδύναμους..
Για σένα...

Τα τελευταία...

Πως γίνεται;

Καθώς κοιτούσα το facebook και έκανα private το profil μου και τις foto, θυμήθηκα ότι το δικός σου profil πιθανόν θα ήταν ακόμη unlock, οπότε είπα να κάνω ένα "πέρασμα" μετά από ... 2 μήνες?

Μπήκα στο profil σου, παρακαλώντας σιωπηλά, να είναι "ανοιχτό" και κοίτα σύμπτωση! είναι ανοιχτό. ( Ή δεν είναι σύμπτωση απλά εσύ είσαι ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ?)

Είδα τις αναρτήσεις σου, τα quiz σου, εσένα στις καινούργιες ΗΛΙΘΙΕΣ foto σου και πάλι Ω! τι σύμπτωση σε μια από αυτές είχε σχολιάσει η ΠΟΥΤΑΝΑ πρώην σου ( έτσι την έλεγες θυμάσαι;)... Και γιατί αναφέρω οτι σχολίασε και αυτή; Μια μέρα που κάποτε συζητούσαμε σου είχα προτείνει να την σβήσεις από friend για να σταματήσει να σε ενοχλεί και έτσι το κάναμε μαζί..
Και κοίτα τώρα την έχεις ξανά "φίλη"... :)

Όπως είδα επίσης ότι λίγες μέρες μετά την εξαφάνιση σου από την ζωή μου συνέχισες να ανεβάζεις τις ΜΑΛΑΚΙΕΣ σου στο facebook σαν να μην έγινε τίποτα...

Και ρωτάω εγώ η μικρή και γελοία κοπελίτσα:
Πως γίνεται ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ να μπορείς να συνεχίζεις την ζωή σου όταν ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΣ την δικιά μου για τουλάχιστον ένα μήνα;

Πως γίνεται ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ να είσαι τόσο καλός ηθοποιός ώστε να μου το παίζεις ερωτευμένος 5 μήνες και όταν τελικά πήρες αυτό που ήθελες ( που 8α στο έδινα έτσι κι αλλιώς αν μου το ζητούσες) να εξαφανιστείς χωρίς ούτε καν μια εξήγηση;

Πως γίνεται ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ να μπορείς να κοιμηθείς τα βράδια όταν ξέρεις οτι έκανες κομμάτια την καρδιά μιας κοπελίτσας που άρχιζε την νέα της ζωή;


Πως γίνεται ρε ΦΙΛΕ να είσαι ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ώστε να συνεχίζεις αμέριμνος την ζωή σου;
Πως γίνεται;

Θέλω τόσο να σου μιλήσω να μου πεις μόνο γιατί..
Μόνο αυτό...
Και μετά;;;
Να πας εκεί που ανήκεις...
ΣΤΟ ΔΙΑΛΟ..

"Ki an ekfrazomai etsi einai giati etsi prepei..
Auto pou m'kanes kaneis allos, 3erw pws den antexei"



[Α]