Eρως

Τι είναι έρωτας τέλικα;
Οι σφυγμοί που ανεβαίνουν όταν τον κοιτάς;
Ή η ηρεμία που σου προσφέρει η αγκαλιά του;
Το ότι είσαι κολλημένη συνέχεια πάνω του;
Το ότι όταν είσαι μαζί του δεν υπάρχει τίποτα γύρω σου;
Που βρίσκεις γοητευτικό κάθε σημείο πάνω του;
Που περνάς τέλεια μαζί του ακόμα και αν απλά παίζετε pokemon σαν 5 χρονα;
Που όταν είναι να τον συναντήσεις, περπατάς στο δρόμο με ένα ηλίθιο χαμόγελο;
Που δεν υπάρχει στιγμή μες την ημέρα που να μην τον σκέφτεσαι;

Τι είναι άραγε ο έρωτας που όλοι μιλούν γι' αυτόν με τα πιο όμορφα λόγια;
Μήπως ξεχνάνε τις στιγμές ανασφάλιας ότι θα τον χάσεις;
Μήπως ξεχνάνε τους πειρασμούς γύρω του;
Μήπως ξεχνάνε τον εγωισμό και τα τείχη του;
Μήπως όλα τελικά όλα είναι μια φούσκα;


Δεν μπορώ να ελένξω τίποτα πλέον στην ζωή μου.
Αυτός ο κυρ. Έρωτας με έχει κάνει να χάσω τον έλεγχο και το μυαλό μου...

love is in the air, definately...
BUT FEAR is everywhere...

Η επιστροφή...

Ένα όνειρο σε εξέλιξη. Ξαφνικά χτυπά το κινητό. Τρέχω να το προλάβω στο άδειο δωμάτιο.
-Ναι;
-...
-Ναι;
- Θες να σου δώσω μια εξήγηση;
-Εσύύύ; (Φωνή που τρέμει στο βάρος της συνειδητοποίησής.)
-Θες να σου δώσω μια εξήγηση;
....
Και εκεί... Εκεί που νομίζεις ότι ζεις το όνειρο... Έρχεσαι από το πουθενά και καταστρέφεις τα πάντα στο πέρασμα σου.
Με ένα σου τηλεφώνημα...
5 μήνες τώρα, από τότε που αποφάσισες ότι δεν άξιζα, δεν είχες δώσει ΚΑΝΕΝΑ σημείο ζωής..
Και τώρα που είμαι πραγματικά καλά, ευτυχισμένη, ερωτευμένη, ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΑΙ...
Καλύτερη ήταν η σιωπή σου τελικά.. Γιατί και αυτά τα λόγια που είπες ήταν ψεύτικα.. Όπως και τα σ' αγαπώ σου... Και αυτά ψεύτικα..

Περίμενα τόσο πολύ για τις εξηγήσεις σου, μα τώρα πια είναι ΤΟΣΟ αργά..
Ένα μικρό βήμα έμεινε για να κλείσω το κύκλο μου μαζί σου, ΟΡΙΣΤΙΚΑ...



Και εσύ που κάποτε ήσουν τα πάντα για μένα (παρελθόν, παρόν, μέλλον).... Τίποτα δεν έμεινε από σένα.. Όλα σβήστηκαν.. Τίποτα για να σε θυμίζει... Και όσο μπορώ θα κρατιέμαι μακρυά από την σκέψη σου.. Γιατί με πονάει ακόμη.. Και έτσι ίσως καταφέρω να σε βάλω σε ένα κουτάκι και να σε κλείσω στο πιο σκοτεινό σημείο της καρδιάς μου.. Εκεί που για 2 χρόνια με κρατούσες εσύ..


Κάτι μπήκε στην ζωή μου και με φώτισε...
Κάποιος μπορεί να με βγάζει για κάποιες στιγμές από το μαύρο και το γκρίζο μου...
Τα χρώματα που με καταδικάσατε εσείς να ζω...
Και κυρίως εγώ....

Σε ευχαριστώ... [Ε]

HATE

Κοίτα που φτάσαμε. Να κοιτάμε το ταβάνι και να περιμένουμε να μας απαντήσει..
Κοίτα που φτάσαμε. Να καπνίζουμε και να πίνουμε και να μην νιώθουμε τίποτα..
Κοίτα που φτάσαμε. Να ξοδεύουμε τον εαυτό μας από εδώ και από εκεί και πάλι το απόλυτο τίποτα.

Κοίτα που φτάσαμε....

Δεν μ' αναγνωρίζω πλέον...
Χάνω κάθε ηθικό φραγμό. Κάθε συναίσθημα.
Και μόνο οργή, μίσος...
Και αναμνήσεις σε μια σακούλα πεταμένη στο δωμάτιο να μου θυμίζει τι ήμουν κάποτε.
Πως πέρασε ο καιρός; Πως πέρασε τόσος καιρός από το πρόσωπό μου;
Και η θλίψη; Εκείνη η θλίψη που με σκότωνε κάθε μέρα;
ΠΟΥ ΠΗΓΕ;
Μήπως είναι η οργή που νιώθω να με καίει ;
Μήπως είναι τα γεμάτα με ψεύτικη ηδονή σεντόνια;

Μέσα στα λάθη μου, χάθηκα.






(είναι δύσκολο μαλάκα μου ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά να πω οτί εσύ ΔΕΝ ήσουν για μένα..... )
Don't..
Just don't

Aν μου τηλεφωνούσες

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου...

Αχ να μου τηλεφωνούσες...
Για μια τελευταία φορά να σε ακούσω...
Για μια τελευταία φορά να σου πω το πόσο σ' αγαπούσα που δεν πρόλαβα να στο πω τότε..

Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου....
Αχ γιατί να μην μπορώ να ξεχάσω εκείνη την νύχτα...
Εκείνα τα φιλιά, εκείνα τα χάδια.. Εκείνη την αγκαλιά...


Γιατί δεν μου τηλεφωνείς;
Γιατί με ξέχασες τόσο εύκολα;

(Α)

Εκδίκηση

Και καθώς τα σώματα γίνονταν ΕΝΑ
με κοιτούσες μες τα μάτια...
Σαν να έβλεπες την ψυχή μου..
Την "βρώμικη" ψυχή μου..
Αν έχω τελικά ψυχή.

Ναι τώρα σε εκδικήθηκα...
Άδειασα ξανά

"και την ψυχή μου αφόρησα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την υδονή σε βρώμικα κρεβάτια"

21/01

Χ

Νιώθω ότι πήρες και την τελευταία μου ανάσα...
Δεν μπορώ να αναπνεύσω, αλήθεια σου λέω...
Μου πήρες όλες τις ανάσες τους τελευταίους μήνες...
Από τις 30 Σεπτεμβρίου.. Δεν ξέρω αν θυμάσαι...
Από τότε δεν αναπνέω
Αλλά προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις όσες κ αν είναι αυτές να σε ξεπεράσω..
Θέλω να βγεις από το μυαλό μου.
Να αναπνεύσω ξανά...
Να μην νιώσω όμως ξανά ερωτευμένη.. Δεν το θέλω ξανά... Όχι ξανά..

Πως γίνεται να διαγράψουμε κάποιον από την μνήμα μας;
Πως γίνεται να βάλουμε ένα Χ και να κάνουμε σαν μην υπάρχει;
( Έτσι έκανες εσύ.. Απλά ένα Χ χωρίς εξήγηση)
Πως γίνεται τόσα λάθη σε μια τόσο μικρή ζωή;



Σαν να μην υπάρχω νιώθω...

Κάποιο βράδυ...

Πάει καιρός που δεν μιλάμε...
Πάει καιρός που όλα τελειώσαν...
Χρόνια; Χρόνος και κάτι;

Θυμάσαι τι όμορφα περνούσαμε;
Θυμάσαι άραγε τις βόλτες μας, τα χάδια μας;

Σε ξανά συνάντησα μετά από 4 μήνες.
Με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα... Και σένα επίσης.. ( Άραγε ήταν οι αναμνήσεις;)

Ξέρεις το βράδυ της πρωτοχρονιάς που ξανά συναντηθήκαμε είδα ΟΛΟΥΣ τους λόγους που σε ερωτεύτηκα...
Τα μάτια σου..
Τα χείλη σου...
Τα χέρια σου...
Τα μαλλιά σου...
Τον τρόπο που κοιτάς...
Τον τρόπο που καπνίζεις, που πίνεις...
ΌΛΑ ΤΑ ΕΙΔΑ...

Εκεί μέσα στην δυνατή μουσική, στο κόσμο, στον καπνό...
Σε κοιτούσα και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου...
Και όταν πέρασα από δίπλα σου, δεν σ' άγγιξα, δεν σε κοίταξα, δεν σ' ενόχλησα..
Για να μην δεις ότι υπάρχει κάτι πίσω από την μάσκα μου..
Μην δείς ούτε το συναίσθημα ούτε τον πόνο που δεν είσαι πια κοντά μου...


Άραγε να είμαι η μόνη που ένιωσε έτσι;

Να είσαι πάντα καλά καρδιά μου...